Cadılarkampı

SU gibi

2011-09-10T09:55:00.007+02:00

Dostlar ırmak gibidir Kiminin suyu az, kiminin çok

Kiminde elleriniz ıslanır yalnızca

Kiminde ruhunuz yıkanırboydan boya

İnsanlar vardır; üstü nilüferlerle kaplı,

Bulanık bir göl gibi...

Ne kadar uğraşsanız görünmez dibi.

Uzaktan görünüşü çekici, aldatıcı

İçine daldığınızda ne kadar yanıltıcı....

Ne zaman ne geleceğini bilemezsiniz;

Sokulmaktan korkarsınız, güvenemezsiniz!

İnsanlar vardır; derin bir okyanus...

İlk anda ürkütür, korkutur sizi.

Derinliklerinde saklıdır gizi,

Daldıkça anlarsınız, daldıkça tanırsınız;

Yanında kendinizi içi boş sanırsınız.

İnsanlar vardır, coşkun bir akarsu...

Yaklaşmaya gelmez, alır sürükler.

Tutunacak yer göstermez beyaz köpükler!

Ne zaman nerede bırakacağı belli olmaz;

Bu tip insanla bir ömür dolmaz.

İnsanlar vardır; sakin akan bir dere...

İnsanı rahatlatır, huzur verir gönüllere.

Yanında olmak başlı başına bir mutluluk.

Sesinde, görüntüsünde tatlı bir durgunluk.

İnsanlar vardır; berrak, pırıl pırıl bir deniz.

Boşa gitmez ne kadar güvenseniz.

Dibini görürsünüz her şey meydanda.

Korkmadan dalarsınız, sizi sarar bir anda.

İçi dışı birdir çekinme ondan.

Her sözü içtendir, her davranışı candan...

İnsanlar vardır; çeşit çeşit, tip tip.

Her biri başka bir karaktere sahip.

Görmeli, incelemeli, doğruyu bulmalı.

Her şeyden önemlisi insan, insan olmalı...

Alinti

Resim: Pixelio

Ceeeee

2011-01-25T13:35:00.003+01:00

Kafamı kaşıycak zamanım yok, işler başımdan aşkın, sadece ceeee deyip kaçıyorum benJ

Resim: buradan

:)

2011-01-18T07:26:00.003+01:00

Pasta tadında bir gününüz olsunJ

Özgürlük

2011-01-13T13:41:00.004+01:00

Özgürlük, istediklerini yapmakta değil, istemediklerini yapmamakta gizlidir.

Jean-Jacques Rousseau

Resim: Google amcadan:)

Araniyor!!!

2010-09-15T10:36:00.002+02:00

Günesi kaybettim, alan, calan, bulan varsa lütfen geri gönderir misiniz?

Hava yine bulutlu, yine yagmur, yine soguk:(

Sünteeeeerrrr, günes dilenciligimiz de bir ise yaramadi gördün mü?

Biz buralarda Kasim, Aralik ayi havasi yasiyoruz.

Valla simdiden kis Depresyonuna girdim, giricem,
yokmu biraz Günes göndericek bir hayirsever?

Gününüz bol günesli, yüreginiz huzurlu olsun canlar (birazcik Güneste bize gönderiverin nolcak yani:))

Yapmak lazım:)

2010-08-06T08:16:00.005+02:00

Sabahın erken saatlerinde dalından buz gibi Incir koparıp yemeli..

Iğde ağacının altında, rüzgarın sesi dinleyip, kitap okumalı..

Bahçeden, güneşin sıcağını içine depolamış domates koparıp yemeli..

Sıcak yaz yağmurunun altında ıslanmalı, ıslanırken deliler gibi dans etmeli..

Dostlarla buluşup sabahlara kadar sohbet edip, gülmeli…

Daha sabah olmadan kalkıp, güneşin doğuşunu seyretmeli..

Deniz kenarında, kumdan kaleler yapıp, kuma gömülmeli..

Dalgalar çoğalınca, dalgalara doğru koşmalı..

Kısacası her günü dolu dolu yaşamalı..

Gününüz ışık, gönlünüz neşe dolsun, hayat bahçenizdeki çiçekler hiç solmasın:)

Herkese çok çok güzel bir gün diliyorum:)

Belgin

Resim: Pixelio

Bahaaaaar

2010-04-13T07:55:00.002+02:00

Eeee hani nerde bu tüm milletin ağzındaki küresel ısınma, buralar daha hâlâ soğuk ve ben çok üşüyorum:(

Ellerim, ayaklarım buz tuttu, yakında Barlara, buz satmaya başlıycam, hiç olmazsa bir yan gelir olur:)

Bahaaaaar geleceksen gel artık yawwww, dondum!!!

Resim: Pixelio

Salak

2010-04-06T10:00:00.003+02:00

Yoksulum diyene inanıp, yardım etmeye çalıştığım için;

Hastayım diyene inanıp, ilaç bulmak, iyileşmelerine yardım etmek için didindiğim için;

Öldüm diyenlere inanıp, arkalarından ağlayıp, sızlayıp, kendimi paraladığım için;

Yüzüme gülünlere inandığım için;

Dostunum diyenlere inandığım için;

Herkesi mutlu etmek için çırpındığım için,

Bu gün "Seni seviyorum" deyip, yarin unutanlara inanıp, onları ölesiye sevdiğim için;

Herkesin sözüne inanıp, ÖZÜNE güvendiğim için;

Başkalarını kendim gibi sandığım için;

Salağım ben salak, hem de en su katılmamışından, en hasından, katkısız bir salağım ben.

Bu çarpıklık, bu bozukluk benim insanlık, dostluk, arkadaşlık anlayışımda mı, yoksa onlarınkinde mi?

Var bir yerlerde bir çarpıklık, bozukluk ama ben anlamadım. Anlamam tabii, ne de olsa salağım ben.

Üşüyorum…

Resim: Pixelio

Bahar

2010-04-05T08:55:00.002+02:00

Baharın Ìk Sabahları

Tüyden hafif olurum böyle sabahlar;

Karşı damda bir güneş parçası,

Ìçimde kuş cıvıltıları, şarkılar;

Bağıra çağıra düşerim yollara;

Döner döner durur başım havalarda.

Sanrım ki günler hep güzel gidecek;

Her sabah böyle bahar;

Ne iş gelir aklıma, ne yoksulluğum.

Derim ki: „Sıkıntılar duradursun!“

Şairliğimle yetinir,

Avunurum.

Orhan Veli

Gününüz ışık, gönlünüz neşe dolsun bu Bahar sabahı, hepinizi çok SEVIYORUM:)

Resim: Pixelio

Pause

2010-03-02T11:41:00.003+01:00

Can dostlarım, anlayışınıza sığınarak azıcık müsaade istiyorum, kendimi toparlayana kadar yazmaya ara vermek istiyorum, zaten son zamanlarda pek bir şeyde yazdığım yok ya…

Ama fırsat buldukça sizleri okumaya gelirim:)

Kendimi nadasa bırakıyorum, belki bir işe yarar, yine güzel paylaşımlarda birlikte oluruz…

Döner gelirim elbet bir gün…

Sevgiyle, sağlıkla kalın..

Resim: Pixelio

Eskiden Siyah-Beyazdı Dünyamız

2010-02-25T21:26:00.004+01:00

Akşam yemeklerinden sonra çekirdeklerin alınıp koşa koşa gidildiği, yazlık Sinemalar kalmadı artık. Şimdilerde Ayhan Işığa aşık olunmuyor, Adile Teyze gülmüyor. Ne Aliye Rona anne, ne Hulusi Kentmen baba oluyor. Evde kalan kızımız Ayşen Gruda çoktan evlendi. İnsanlara o meşhur selamını vermiyor artık Sadri Alışık.

Siyah Beyazdı o yıllarda hayatımız, komşuluk daha samimiydi. Kapı önlerinde oturulur, çayların eşliğinde koyu sohbetler edilirdi. Aşıklar gizlice mektuplaşır, Aşklar ağaçlara kazınırdı. Erkek çocukların telden arabaları, kız çocuklarının bezden bebekleri vardı.

Siyah-Beyazdı hayat çok eskiden. Sabahları sımsıcak selamlar verilirdi karşılaştığınız tüm insanlara. Akşamları mısır patlatılırdı sıcak, samimi sobalı evlerde. Dedeler-Nineler masallar anlatırlardı torunlarına. Bazı geceler nine el kirmanında yün eğirirdi, torunlarsa hayran hayran seyrederdi marifetli ninenin ellerinde dönen kirmanı.

Televizyon girmeden önce evlerimize, bu kadar renkli değildi hayatlarımız.

Geceleri Araba Alarmı sesiyle değil, Bekçi düdüğüyle uyanırdı insanlar. Rüyalar bile daha tatlıydı. Damalı arabalar herkesin hâyâllerini süslerdi.

Hâyâllere, Hasretlere, Aşklara MP3 ler değil, 45 lik Plaklardan Zeki Müren eşlik ederdi o güzel sesiyle.

Sonra yavaş yavaş kaybolmaya başladı Siyah-Beyaz dünyamız. Renklendi, ışıl ışıl oldu hayatlarımız. Bu ışıltının arasında önce yazlık Sinemaları kaybettik, sonra samimi komşuluk ilişkilerimizi, tatlı rüyalarımızı kaybettik daha sonra o renkli Dünyanın altında.

En sonunda da kendimizi, insanlığımızı kaybettik ışıl ışıl göz kamaştıran renklerin arasında.

Keşke Dünyamız hep Siyah-Beyaz kalsaydı…

Yazan: Erhan Çerçi

Resimler: buradan

Hadi toplanın bakayım şöyle etrafıma, size bilmediğiniz bir şey anlatıcam:)

2010-02-18T14:34:00.003+01:00

- Vancouver Kenya´da bir şehirdir, şimdi orası çok soğuk olduğu için Kış Olimpiyatları orada yapılıyor!

- Gürcistan, Afrika kıtasındadır!

- 12 ton eşittir 1200 kilodur!

- Ìspanya´nın başkenti Roma´dır!

Şaşkın bakışlarınızdan anladığım kadarıyla sizlerde bunları bilmiyordunuz di mi? Neyseki geç olmadan hep beraber öğrenmiş olduk:)

Durun durun panik yapmayın, henüz delirmedim:) Bunlar benim saçmalamalarım değil yahu, bunlar gençlerin ağzından duyduğum acı gerçekler.

Meğerse ben bunların hepsini yanlış biliyormuşum. Bu gerçekleri (!) dinlediğimde bu gün bir yaşıma daha girdim. Böyle giderse ben çok hızlı bir şekilde yaşlanıcam arkadaşlar. Eeee böyle şeyleri her duyduğumda bir yaş atlarsam, yakında bininci yaş günümü kutlayabiliriz hep beraber:)

Bu çocuklar okulda ne öğreniyorlar çok merak ediyorum:) Allahım aklıma sen sahip çık!

Evlilik

2010-02-09T14:06:00.002+01:00

Bu sözleri 7. Numara dizisinde dinledim ve çok hoşuma gitti, sizlerle paylaşmak istedim:) Çok seviyorum ben bu diziyi:) Evlilere ve yeni evlenecek olanlara faydası olur belki, kimbilir:)

„Evlilik dağdaki keçi yolu gibidir. Bir dağ düşün, yalçın mı yalçın, derin uçurumları var. Doğar doğmaz bizi, hadi bu dağı aş diye eteğine bırakıveriyorlar. Ìlk başlarda iş kolay, ama yükselmeye başladıkça dağ sarpa sarıyor,dimdik kayalarla uçurumun arasında kalıveriyorsun, gücün azalıyor, derken senin gibi bir yolcu daha çıkıyor karşına.

Yoldaşınla omuz omuza, can cana verip bir keçi yolu açıyorsunuz kendinize, biliyorsun ki artık yalnız değilsin. Biliyorsun ki artık o yolu iki kişi yürüyeceksin. Dağ yine yalçın ama artık yürümek zevkli, nefesim tükenecek diye korkmuyor insan, çünkü yanında kendi can nefesin gibi bir nefes daha var.

Evliliğin mutlu olup olmaması yoldaşına bağlı, yolda yanyana yürürken dikenleri değil çiçekleri derleyeceksin, canın yanınca bir yandan ağlamasını, bir yandan da türkü söylemesini bileceksin. Biri pes deyince, öteki hadi demeli. O yorulunca sen onu sırtında taşımalısın.”

Hayat denilen keçi yolunun hepimiz için çiçeklerle dolu olması dileğiyle,
sevgiyle, sağlıkla kalın:)

Resim: Pixelio

Hayat

2010-02-01T17:00:00.003+01:00

*Hayat naneli şekerlerle dolu!

Almasını, görmesini bilene:)

*7 Numara, 42.ci Bölüm
Resim: Pixelio

Bizim evin halleri

2010-01-31T08:43:00.002+01:00

Iki haftadır Adaçayı içmekten içimiz dışımız Adaçayı oldu. Evcek hastayız biz:(

Resim: Pixelio

Her olanda bir hayr vardır…

2010-01-25T13:50:00.003+01:00

Bir zamanlar Afrika’daki bir ülkede hüküm süren bir kral vardı. Kral, daha çocukluğundan itibaren arkadaş olduğu, birlikte büyüdüğü bir dostunu hiç yanından ayırmazdı. Nereye gitse onu da beraberinde götürürdü. Kralın bu arkadaşının ise değişik bir huyu vardı. İster kendi başına gelsin ister başkasının, ister iyi olsun ister kötü, her olay karşısında hep aynı şeyi söylerdi:

"Bunda da bir hayr var!"

Bir gün kralla arkadaşı birlikte ava çıktılar. Kralın arkadaşı tüfekleri dolduruyor, krala veriyor, kral da ateş ediyordu. Arkadaşı muhtemelen tüfeklerden birini doldururken bir yanlışlık yaptı ve kral ateş ederken tüfeği geriye doğru patladı ve kralın baş parmağı koptu. Durumu gören arkadaşı her zamanki her zamanki sözünü söyledi: "Bunda da bir hayr var!"

Kral acı ve öfkeyle bağırdı: "Bunda hayr filan yok! Görmüyor musun, parmağım koptu?" Ve sonra da kızgınlığı geçmediği için arkadaşını zindana attırdı. Bir yıl kadar sonra, kral insan yiyen kabilelerin yaşadığı ve aslında uzak durması gereken bir bölgede birkaç adamıyla birlikte avlanıyordu.

Yamyamlar onları ele geçirdiler ve köylerine götürdüler. Ellerini, ayaklarını bağladılar ve köyün meydanına odun yığdılar. Sonra da odunların ortasına diktikleri direklere bağladılar. Tam odunları tutuşturmaya geliyorlardı ki, kralın başparmağının olmadığını fark ettiler. Bu kabile, batıl inançları nedeniyle uzuvlarından biri eksik olan insanları yemiyordu. Böyle bir insanı yedikleri takdirde başlarına kötü olaylar geleceğine inanıyorlardı. Bu korkuyla, kralı çözdüler ve salıverdiler.

Diğer adamları ise pişirip yediler. Sarayına döndüğünde, kurtuluşunun kopuk parmağı sayesinde gerçekleştiğini anlayan kral, onca yıllık arkadaşına reva gördüğü muameleden dolayı pişman oldu. Hemen zindana koştu ve zindandan çıkardığı arkadaşına başından geçenleri bir bir anlattı.

"Haklıymışsın!" dedi. "Parmağımın kopmasında gerçekten de bir hayr varmış. İşte bu yüzden, seni bu kadar uzun süre zindanda tuttuğum için özür diliyorum.Yaptığım çok haksız ve kötü bir şeydi"

"Hayır" diye karşılık verdi arkadaşı. "Bunda da bir hayr var"

"Ne diyorsun Allah aşkına?" diye hayretle bağırdı kral.

"Bir arkadaşımı bir yıl boyunca zindanda tutmanın neresinde hayr olabilir?"

"Ben zindanda olmasaydım, seninle birlikte avda olurdum, değil mi?"

Ve sonrasını düşünsene...

Resim ve hikaye netten alıntıdır!

:))

2010-01-18T09:21:00.001+01:00

Bu gün benim doğum günüm:) Hadi hepinizi pasta yemeye bekliyorum:)

Gününüz güzel olsun, gönlünüz neşe, ışık ve SEVGÌ dolsun:)

Resim: Pixelio

Kardan adam

2010-01-12T16:57:00.004+01:00

Yine kar yağıyor ve ben annemi hatırlıyorum. O zamanlar beş yaşında ya varım ya yokum, bizim oralara pek kar yağmaz, ama nasıl olduysa o gün birazcık yağmıştı, bende kardan adam yapalım diye tutturmuştum, halbuki kardan adam yapacak kadar kar yoktu. Rahmetli anneciğim beni kırmamış toplayabildiği kadar kar toplamış ve bana minicik bir kardan adam yapmıştı.

Şimdi ne zaman kar yağsa o günü hatırlıyorum. Bu yılda buralara epey kar yağdı, bir hafta önce üst komşumuz, oğlu ve benim küçük cadım hep beraber bir kardan adam yaptılar bahçemizde, çocuklar birde bu kardan adama kız kardeş yapalım diye tutturunca, komşumuz çaresiz birde kardan kız kardeş yapmak zorunda kaldı:)

Balkondan onları izledim, morarmış ellerine aldırmaksızın kar yuvarlarken yüzlerindeki sevinci görmeliydiniz. Şimdi çocuk olmak varmış:)

Umarım bu doğallıklarını, masumluklarını, içtenliklerini ve küçük şeylerle mutlu olma yeneteneklerini hiç bir zaman kaybetmezler:)

Karlı ve soğuk Almanya´dan hepinize kucak dolusu sevgiler:)

Resim: Pixelio

Anne-Kız ilişkileri

2010-01-04T10:58:00.003+01:00

Anne: 63 yaşında, belinden sakat ve üç defa inme indi, şimdide nefes darlığından geçen ayın 30. dan beri hastanede yatıyor.

Kızı: 40 yaşında ve öğretmen.

Anne hastanede yatmaktadır ve giyinmekte, yıkanmakta yardıma ihtiyacı vardır. Kızı abisiyle birlikte annesini hastaneye yatırır ve annesine Yılbaşını geçirmek için Berlin´e gideceğini söyler, annesi ertelemesini ister, kızıysa „Olmaz!“ der ve o gece Berlin´e gitmek için yola çıkar.

Benim anlamadığım, bir kız evladı nasıl olurda hasta ve yardıma muhtaç annesini hastanede bırakarak eğlenmeye gidebilir, gitse bile nasıl gönül rahatlığıyla yiyip, içip, eğlenebilir? Gelincede annesine ballandıra ballandıra nasıl eğlendiğini anlatabilir?

Anlamıyorum, anlamayacağımda galiba. Bizler annelerimiz için yanıp tutuşurken, daha yüzünü bile görmediğimiz dostlarımızı düşünürken, bir kız evladı bunu nasıl yapar anlamış değilim, bu benim anlama kapasitemi aşıyor.

Bu konuda sizler ne düşünüyorsunuz?

Hepinizin yeni yılı kutlu olsun, sağlık ve sevgiyle kalın.

Resim: Pixelio

Yeni yılınız kutlu olsun canlarım:)

2009-12-31T06:50:00.005+01:00

Bu yılın bana kazandırdığı en güzel şey Blog dostlarım oldu, onlarla çoğu zaman güldük, çoğu zaman hüzünlendik, çoğu zamanda üzüldük ama hep birbirimize destek olduk.

Bana verdikleri büyük destek ve sıcacık dostlukları için hepsine canı gönülden teşekkür ediyorum.

Hepinize tek tek teşekkür edip, sarılıp öpmek isterdim, ama gel gör ki buna imkân yok, bende bu yoldan hepinize sarılıyor ve sizleri çok sevdiğimi söylemek istiyorum, iyi ki varsınız, iyi ki sizleri tanımışım.

Yeni yıl hepimize Sağlık, Mutluluk, Huzur, Barış ve çokca Sevgi getirsin, hepimizin yüzü gülsün.

Yeni yılınız kutlu olsun canlarım:)

Nur ablam, canım ablam doğum günün kutlu olsun, yüzün hep gülsün canım benim. Sen benim için çok değerlisin, yüreğinle, öğütlerinle, güzel sesinle ve anne sıcaklığınla hep yanımda oldun ve hep yanımda olmaya devam et lütfen. Seni çok seviyorum bitanem.

Bu güzel çiçekte benden size küçük bir hediye olsun:)

Resim: Pixelio

Tavşana yazık oldu/mu?

2009-12-22T21:53:00.003+01:00

Kadın elindeki ağır demir aleti acımasızca Tavşanın kafasına indirdi, sonra ön bacaklarına, sonra arka bacaklarına. Vurdukça vurdu, sonra eline bıçağı alıp onu küçük küçük parçalara ayırdı…

Şimdi siz bunları okuyunca ne düşündünüz?

Ìçiniz sızladı, Tavşana acıdınız di mi?

Kadının sonra Tavşanı ne yaptığını mı merak ettiniz?

Söyleyeyim o zaman:
Yanına biraz Şeker, Un, Tereyağı, Kabartma tozu, bir fiskeTarçın, bir fiske Karanfil, biraz Limonsuyu, bir kaç yumurta, birazcıkta Ceviz koyup, kurabiye yaptı:)

Ayol bu nasıl kurabiye demeyin, o Tavşan bildiğiniz Tavşanlardan değil ki, Çikolata Tavşandı kendileri:)

Nisan ayından beri dolaplarda sürünüyordu gariban:) Ne yapayım, yabana gitmesin diye kurabiye ediverdim bende:)

Not: Bu kurabiyeler özellikle "Burası artık soğan kokusundan kurtulsun!" diyenler için:)

Resim: Pixelio

Merak edenlere:)

2009-12-22T10:41:00.003+01:00

Bekleyin azıcık, geliyorum yakında! Bu aralar Facebook´ta, Farmville denilen zırvada çiflik işletmekle meşgulüm:) Benim bu cadılar, kendi çiftliğime baktığım yetmiyormuş gibi, kendi çiftliklerini, akvaryumlarını da sardılar başıma:)

Gerçi benim için iyi oldu, hiç olmazsa orada kavga, dövüş, cinayet, dolandırıcılık yok (anladınız siz beni), orası benim için şimdilik güzel bir kaçış Dünyası:)

Ekiyorum, biçiyorum, satıyorum, alıyorum:)

Ìyi böyle iyi, bir süre böyle yaşayalım bakalım:)

Şu yılbaşını da atlatayım, geliyorum, söz:)

Resim: Pixelio

Soğan

2009-12-14T10:58:00.003+01:00

Soğan gibiyim bu sıralar; Kabuğum inceldikçe inceliyor, içimse göz yaşartan, kat kat acı…

Gazeteleri okumak istemiyorum!

Radyo dinlemek istemiyorum!

Televizyon bakmak hiç istemiyorum!!

Biliyorum kaçmak çare değil, ama kaçmaktan ve dua etmekten başka bir şey gelmiyor elimden.

Resim: Pixelio

Ortaya karışık:)

2009-12-07T12:50:00.004+01:00

* Ev misafir doluyken, bulaşık makinası, beni emekliye ayırın diye tutturdu:)

* Çarşamba günü küçük cadım, Orkestrayla birlikte ilk Konserini verdi (Keman çalıyor). Allahım o tombik ellerini yiyesim geldi:)

* Daha beş dakika önce bir şeyciği olmayan eşim hastalandı, onu bir kaç günlüğüne dinlenmeye aldım..

* Perşembe – Cuma işe gidemedim, malum hastabakıcılık yapmam gerekti:(

* Beklemediğim bir an da ev sahibimiz, bu yıl ödediğimizden az su kullandığımız için, elinde fazla ödediğimiz paralarla çıktı geldi (keşke her gün gelse):)

* Bunu anlatmazsam çatlarım: Cumartesi kayın validem, tanıdığı bir aileyi ziyaret etmek istediğini, onu oraya götürmemizi istedi, bizde ailecek, kayın validemi ve kaynımı alarak gittik. Bir zaman sonra bizim küçüğün canı sıkılınca, başka odaya evin kızıyla, gelininin yanına gittik, ben orada onlarla sohbet edip, küçüğü oyalarken, kayın validem içerde damdan düşer gibi, evin kızını kaynıma isteyivermiş:( Eve gittiğimizde olanları eşimden duyunca şok oldum:( Kendimi çok kötü hissettim. Evin kızına çok ayıp oldu, çok utandım. Cumartesi gecesi, sinirim geçtikten sonra, olay aklıma geldikçe, olanları hayalimde canlandırdıkça gülme krizine tutuldum. Uykumda bile güldüğümü hatırlıyorum.

Dün kızdan özür diledim, halimi anlattım, çok tatlı, çok iyi biri, galiba ben kendime yeni bir arkadaş buldum. Böyle bir şey beklemedikleri için, o ve ailesi de şoktalardı.. Bazen anlamıyorum kayın validemi (bazen değil, çoğu zaman anlamıyorum ya neyse).

Yani iyisiyle, kötüsüyle bir hafta daha geçirmiş olduk:) Herkese bol neşeli bir hafta diliyorum:)

Resim: Pixelio

Kızıma..

2009-11-26T17:17:00.008+01:00

Sana olan sevgim;

Çiçekler kadar renkli,

Kelebeğin kanatları kadar narin,

Güneş ışınları kadar sıcak,

Meltemler kadar hafif,

Hiç bir ölçüyle ölçülemeyecek kadar çok.

Sana bakınca yüreğim genişliyor, soluğum kesiliyor, içim mutluluk ve gururla doluyor.

Evet, evet şimdi buldum bu duyguyu tanımlayacak sihirli kelimeyi; „AŞK“

Ìçime düştüğün günden beri, ben sana AŞIĞIM Zeytin gözlüm.

Sana sevgimi nasıl anlatsam bilemiyorum ki. Bu duyguyu kelimelere dökmek çok zor. Anlatmak için kelimeler yetersiz geliyor bana. Sana olan sevgimi, içimi açıp gösterebilsem keşke. Bu duyguyu inşallah sende bir gün tadacaksın, işte o zaman anlıyacaksın, bu duygunun nasıl yüce bir duygu olduğunu.

Annem yine nasihatlara başlamış diyeceksin ama ben yinede söyliyeyim: Yaşamın boyunca dürüst ve doğru sözlü ol kızım. Allahtan başka kimseden korkma. Haklı olduğun yerde, hakkını aramasını bil. Irk, Dil, Din, Cinsiyet ayrımı yapma. Ìnsanlara önyargılı yaklaşma, kimseyi dış görünüşüne göre değerlendirme. Bazen dışarıdan güzel görünmeyen şeylerin, içinde çok güzel ve değerli şeyler sakladığını unutma.

Kendinden güçsüz olanları koru. Adaletli ol. Sev, sevmekten korkma, sevmekten kimseye kötülük gelmez. Kimseyi kırma, pişman olacağın sözler söyleme bitanem. Hayatında olumsuz olaylar olsa da, bil ki onların oluşunda da senin için bir hayr vardır. Her olaydan kendine, kendini bulman, gelişmen ve olgunlaşman için bir ders çıkar.

Dilerim ki, yoluna hep kendin gibi güzel yürekli insanlar çıkar. Yaşamın boyu, yolun açık, başın dik olsun bebeğim.

Bize yaşattığın ve yaşatacağın tüm güzellikler için çok teşekkürler güzel kızım. Bizler seni çok seviyor, seninle gurur duyuyoruz. Ne olursa olsun, seni hep seveceğiz ve hep yanında olacağız.

Doğum günün kutlu olsun bitanem:)

Seni çok seven ailen:)

Resim: Pixelio

Yazmak

2009-11-25T09:25:00.007+01:00

Yazmak….

Yazmak kelimelerle Resim çizmek gibidir. Yemek yaparken, bulaşık yıkarken, ütü yaparken birden beyninizin ortasına kelimelerden oluşan muhteşem bir Resim gelir oturur, işte tam o AN da her şeyi bırakıp yazmaya başlarsanız bu muhteşem Resmi yakalama şansını yakalarsınız, yok şunu bitireyim, sonra yazarım diyorsanız, artık o Resmi yakalamanıza imkân yoktur. Çünkü o Resim çölde görülen Serap gibidir, yakaladın yakaladın, o ANı elinden kaçırırsan bir daha yakalaman mümkün değildir.

Yakalasan da Resim aynı Resim değildir.

Şimdiden Bayramınız kutlu olsun:)

Hep beraber daha güzel Resimlerde buluşmak dileğiyle
sevgiyle kalın:)

Resim: Pixelio

Ta ta ta taaaaammmm Sürprizimizi açıklıyoruz!!!

2009-11-22T11:47:00.014+01:00

Sıkı durun arkadaşlar, küçük cadımın Öyküleri Kitap olarak çıktıııııı:)

Kitabımızın adı: Ben Kimim?

Yazı Atölyesinin öyküleri dün Kitap olarak çıktı. Ìçlerinde küçük cadımında bulunduğu 24 minik yazar dün, Nisan ayından beri emek çekerek yazdıkları birbirinden güzel Öykülerini Kitap olarak ellerine alma mutluluğuna erdiler. Yüzleri, çok güzel bir iş başarmanın verdiği sevinç ve gururla parlıyordu.

Dün Kitapın tanıtımı için güzel bir organizasyon yapıldı. Tanıtım toplantısından bir kaç kare:)

Yazı Atölyesinin sahibi, yazar Adrianna Hermina Popa. Çocuklara ve Yazmaya olan sevgisi, bu Kitabın çıkma aşamasında önüne çıkan bütün engelleri yenecek kadar çok. Yüzü gibi yüreğide güzel kadın, verdiğin emek, çocuklara tattırdığın mutluluk için sana çok teşekkür ediyoruz. Íyi ki varsın, iyi ki seni tanımışım.

Güzel kızım, bizler seninle gurur duyuyor, seni çok seviyoruz.

Bu minik yazarlar, çok güzel bir gelecek vadediyorlar bence, onlardan daha çok güzel Öyküler, Kitaplar okuyabileceğimizi sanıyorum. Bazıları şimdiden diğer Kitapları için çalışmaya başladılar bile. Hepsine başarılarının devamını diliyor, başardıkları bu büyük işten dolayı kendilerini bir kez daha kutluyorum. Sizlerle gurur duyuyoruz, umut çiçeklerim:)

Cadımın Öykülerinin bazılarını çevirerek sayfamda yayınlamıştım, merak edenlere Linklerini veriyorum:)

1. Öykü: Renkler

2. Öykü: Dilek

3. Öykü: Gri Dünya 1, Gri Dünya 2

Sürpriz

2009-11-20T08:52:00.002+01:00

Hafta sonu sizlere güzel bir Sürprizimiz var.

Yok, yok üstelemeyin, söylemem valla, bekliyceksiniz:)

Bilenler, bilmeyenlere söylemesinler:)

Resim: Pixelio

Müzik

2009-11-19T11:36:00.001+01:00

Çok güzel, benim çok hoşuma gitti:)

Gri Dünya 2

2009-11-16T18:45:00.007+01:00

Üzgün üzgün yoluma devam ettim, gece gündüz, her ağaçta, her çiçekte, aklıma gelen her yerde aradım renkleri. Böylece günler geçti, kaç gün geçtiğini bilmiyorum, tek bildiğim artık günleri saymayı bırakmış olmamdı. Ümidimi kaybetmeden renkleri aramaya devam ettim.

Bir gün yine uçarken ulu ulu kocaman çam ağaçlarının arkasında bir mağaranın girişini gördüm. Çam ağaçları Mağaranın girişini neredeyse kapatmışlardı, neyseki benim için sorun değildi. Merakla mağaranın içine uçtum. Mağaranın içi çok karanlıktı, ama bir yerlerden ışık sızdığını fark ettim. Işığı takip ederek uçtum, ışık yerdeki küçük bir taştan çıkıyordu. Taş o kadar parlamasa gözden kaçabilirdi, o kadar küçüktü. Küçük olmasına rağmen taştan çıkan ışık göz alıcıydı.

„Ne kadar güzel bir taş!“ diye düşündüm ve onu elime aldım. Taştan yayılan sıcaklık küçük ve yorgun bedenimi bir an da ısıtıvermişti. Köşeleri keskin değildi, yüzeyiyse ipek gibiydi. Taşı yanımda götürmeye karar verdim. Taşla birlikte yuvama – ebedi Renklerin ve güzelliklerin ülkesine – Kelebekler Ülkesine yola çıktım.

Dinmek bilmeyen yağmurun altında uçuyordum, kanatlarım ıslandığı için onları oynatmakta zorluk çekiyordum.

Yorgun ve bitkin bir şekilde kendimi çayırların üzerine bıraktım, küçük taşı kanatlarımın altına sakladım. Yorgunluktan olacak hemen derin bir uykuya dalmışım. Sabah olduğunda güneşin ılık ışıklarının yüzüme vurmasıyla uyandım. Gökyüzü yine griydi, ama yağmur dinmişti.

Hemen kanatlarımın altından taşı çıkardım, güneş ışınları taşa vurur vurmaz, taş mağaradakinden daha kuvvetli parıldamaya başlamıştı. Ben bir kaç adım geriye gidip bu olanları merakla izlemeye başladım. Birden taştan dünyanın bütün renkleri parlamaya başladı: Sarı, Kırmızı, Eflatun, Turuncu, Mavi, Yeşil, Lila, Pembe, Kahverengi, Turkuaz..

Renkler daireler çizerek yükselmeye başladılar. Çiçekler ağlamayı bırakmış, sevinç çığlıkları atarak, benim gibi bu olanları izliyorlardı. Başlarını Renklere doğru uzatmaya çalışıyorlardı. Sarı renk dönen renk dairesinden kendini kurtararak Ayçiçeğinin üzerine uçtu ve yapraklarına dokunmaya başladı. Ayçiçeği gördüğüm en güzel sarıya bürünmüştü artık.

Kendini kurtaran kırmızıysa biraz ilerideki Gül bahçesine uçtu, Turuncuysa, dalında asılı duran Portakallara. Sonra mavi Gökyüzüne, yeşilse ağaçlara uçtu. Diğer renklerde diğer çiçeklere, çayırlara, otlara dağıldılar. Kahverengi toprağın ve ağaçların bedeninden son griyi kovaladı.

Lila ve Turkuaz biraz daha dolaştıktan sonra benimle birlikte Kelebekler Ülkesine gelmeye karar verdiler. Onlar bundan sonra Kelebeklerin kanatlarına en güzel, en parlak tonlarını vereceklerdi.

Ben, küçük bir Kelebek – yılmamış, yorulmamış, bıkmamış, umudumu yitirmemiştim ve dünyayı Griden kurtarmış, dünyaya renklerini geri vermiştim.

O günden itibaren bu dünya biz Kelebeklerin oldu. Biz Yazın, Güneşin, Yaşam sevincinin ve Umudun en güzel habercisiyizdir.

Bizler Gökyüzünün pırlantalarıyız.

Biz olmasak, bu dünya nasıl bir yer olur du?

Resim: Pixeli o

Gri Dünya

2009-11-14T10:05:00.005+01:00

Ìlkbaharı çok seviyorum..

Bir sabah uyandığımda çiçeklerin ve dünyadaki bütün renklerin kaybolduğunu gördüm, her taraf griydi. Bu gri dünyaysa hiç güzel değildi.

Kanatlarımı açtım – ben bir kelebeğim – başladım uçmaya, günlerce uçtum dünyanın üzerinde, kaybolan renkleri aramak için. Renklerin hepsini çok seviyorum çünkü. Renkler canlı ve çok güzeller. Rüya gibiler ve benim kısa hayatımın her gününü güzelleştirip, onları daha değerli kılıyorlar benim için.

Geceler, ortalığın griliğini dahada yoğunlaştırmıs, dünyayı karartmıştı. Sabah olduğunda renkler hâlâ yoktu, umduğum gibi geri gelmemişlerdi. Her şey, her taraf griydi, o kadar gri ki, ben daha önce başka bir renk görmediğime inanmaya başlamıştım. Ama biliyordum, bu dünya önceleri çok renkli, pırıl pırıl çok güzel bir dünyaydı. Renkleri aramaya ve onları geri getirmeye, çiçeklere, ağaçlara, gökyüzüne renklerini geri vermeye karar verdim.

Ìçimizde en bilgilimiz ve üstün güçleri olan yaşlı kör Kelebeğe gitmeye karar verdim, belki renkleri bulmamda bana yardımcı olurdu.

Yaşlı Kelebeğin yanına vardığımda, daha ben bir şey söylemeden:

„Dünyanın durumu nedir, küçük kelebeğim?“ diye sordu.

Ona dünyanın grileştiğini ve bütün renklerin kaybolduğunu söyledim.

"Dünya değişti ama yinede çok güzel. Çiçekler, ağaçlar, renklerini kaybettikleri için ağlıyorlar.“ diye anlatmaya başladım gözlerimden yaşlar akarak.

„Çiçekler?“ Kör olduğu için yaşlı Kelebek çiçekleri hiç görmemişti.

„Çiçekler çok güzeller, rengarenk parlıyorlar ve çokta güzel kokuyorlar. Ama bir kaç gündür, renkleri kaybolduğundan beri, hepsi yaslı, hepsi ağlamakta. Dünyada sadece gri renk kalmış, diğer renkler kayıp. Onları bulmamda bana yardımcı olur musun?“

Gri – ama bu çok kötü olmalı. Sana elimden geldiğince yardım etmeye çalışırım küçük Kelebek, ama onları geri getireceğime söz veremem.“

Aklına gelen, hayatı boyunca duyduğu, öğrendiği bütün sihirli sözleri denedi yaşlı ve kör Kelebek, ama olmuyordu işte, renkler bir türlü geri gelmiyordu.

„Özür dilerim küçük Kelebeğim.“ dedi yaşlı Kelebek.

"Elimden geleni yaptım, bütün bildiğim sihirleri denedim ama bu benim başarabileceğim bir iş değil. Bunu ancak sen başarabilirsin, yüreğinin derinliklerinde bunun bir çaresini bulacağını ve renkleri dünyaya geri getireceğine inanıyorum. Sana yardımcı olamadığım için çok üzgünüm.“

Yaşlı Kelebek üzgünce başını salladı, bana yardım edemediği için gerçekten çok üzgündü. Orada durmanın bir faydası yoktu, yaşlı Kelebeğe teşekkür edip, oradan ayrıldım.

Çok üzgündüm, ama renkleri aramaktan, onları bir gün mutlaka bulup, çiçeklere, ağaçlara geri getirmekten vazgeçmiyecektim.

Dünyaya renklerini geri verecektim…

Devam edecek:)

Resim: Pixelio

Ìnsanları anlamak?

2009-11-13T09:31:00.003+01:00

Bu sabah eşim çalıştığı işyerinden, su yazımda da anlattığım gibi, satışa gönderilmeyen Muzlardan getirdi benim çalıştığım yere. Ìsteyen istediği kadar alsın, alsın ki meyveler ziyan olmasın, çöpe atılmasın diye.

Kantine girdiğimde ne duyayım, insanlar mızmızlanıyor: „Yine Muz, hep meyve, hep meyve!“ diye…

Şimdi ben eşimin, o kadar emek vererek, kendine yük ederek, benzin harcayarak bunları buraya getirmesine mi yanayım, yoksa bu insanların yaptıklarına mı?

Ne zaman bize verilene Şükretmeyi öğreneceğiz biz?

Ìnsanları anlamakta gerçekten güçlük çekiyorum…

Resim: Pixelio

Sisli sabahlar

2009-11-12T08:04:00.002+01:00

Sisli bir sabaha uyandım bu gün. Biraz sonra Güneş çıkacak ve ortalığı aydınlatacak. Belki....

Resim: Pixelio

10.Kasım

2009-11-10T09:39:00.001+01:00

Göklerin mavisini gözlerinde topla gel, güneşin ışınlarını saçlarında topla gel!

Gel ki etrafında toplanıp, yeniden kurtaralım Ülkemizi bu karanlık günlerden!

Ne olur çabuk gel ATAM!!

Bize bıraktıklarının değerini bilemedik, onları koruyamadık. Emanet ettiğin Cumhuriyete sahip çıkamadık, bizi affet ATAM!

Resim: Pixelio

Yorulmak bilmeyen Organ

2009-11-09T11:49:00.004+01:00

Ìnsan yaşlandıkça bütün Organları yorulur, görevlerini tam olarak yerine getiremez olurmuş. Tek yorulmayan Organ Dilmiş.

Bazılarında bu Organ yaşlandıkça daha çok çalışıyor, daha keskin, daha can acıtıcı oluyor.

Benimki yoruldu artık, çalışmak istemiyor..

Keşke herkesin Dili bu Resimdeki gibi tatlı olsaydı…

Altına Ìmzamı Atarım

2009-11-05T10:57:00.004+01:00

Atamızın veciz sözlerinden "Benim naçiz vücudum elbet bir gün toprak olacaktır. Fakat Türkiye Cumhuriyeti ilelebet payidar kalacaktır." sözünün altına imzamızı atıyoruz.

Ülkemizin birlik ve beraberliğini korumak, kardeşlik duygularını pekiştirmek adına bu anlamlı günde 10 Kasım'da Atatürk'ün huzurunda Anıtkabir'de sunulmak üzere bir imza kampanyası düzenliyoruz.

Kampanyamıza katılmak ve destek olmak için yapabilecekleriniz iki adımda gerçekleşiyor. Birincisi: Açtığımız Postun altına Yorum bölümüne 1 satırı geçmeyen yorumunuzla birlikte Adınızı yazıp gönderiyorsunuz. İkinci olarak ise kampanyamızı duyurmak. İsterseniz duyuru logomuzu sitemizin linki ile birlikte kendi sitenize ekliyorsunuz. E-postalarla dostlarınıza kampanyayı dıyurabilirsiniz.

10 Kasım'a sayılı günler kaldı. Ne kadar hızlı ve çabuk bu iletiyi yayarsak o kadar çok kişiye ulaşmış oluruz.

Haydi, hep birlikte ve yüksek sesle söyleyelim:"Benim naçiz vücudum elbet bir gün toprak olacaktır. Fakat Türkiye Cumhuriyeti ilelebet payidar kalacaktır."

Saygılarımızla...Birmilyonkalem.com Yönetimi Adına
A. Şebnem SOYSAL & Erkan BAL

Not: Mesajlarınız çıktısı alındıktan sonra özel bir dosya halinde Genel Yayın yönetmenimiz ve yazarlarımızdan oluşan bir heyet tarafından Anıtkabir'de Ata'nın huzuruna iletilecektir.

Yük

2009-11-03T22:24:00.010+01:00

Kadın işten geldikten sonra, yemeği ısıtmış, salatayı yapmış, sofrayı kurup, ailesinin karnını doyurmuştu. Mutfağı toplayıp, bulaşık makinesini çalıştırdıktan sonra, kurumuş çamaşırları toplayıp dürdü. Sonra boşalan iplere yeni yıkanmış olanlarını astı. Yarın Cumhuriyet Bayramını kutlamak için, Konsolosluk tarafından verilen davette, koroda görevli olan kızının giysilerini hazırlayıp, onu bir güzel banyo ettirdi. Pijamalarını giydirip, saçlarını kuruttu. Sonra yarın ki davet için eşinin ve kendi giyeceklerini ütüleyip, hazırladı. Çok heyecanlı olan kızını yatırıp, onun uyumasını beklerken biraz kitap okudu.

Bir süre sonra kızının uyuyup, uyumadığını kontrol etti. Yorganını düzeltip, onu yavaşça öpüp, mis gibi kokusunu içine çektikten sonra, usulca odasını kapısını kapatıp, ilaçlarını almak için mutfağa gitti. Ìlaçlarını içip, bitmiş olan bulaşık makinesini kapatıp, oturma odasına geri döndü. Oturduğunda yorgunluktan bitmiş bir vaziyetteydi. Yıllardan beri çekmekte olduğu, omuz, sırt ve bel ağrıları yine azmıştı.

Yorgun bedenini yavaşça koltuktan kaldırdı, kaldırmasıyla, ağrıların omuzuna bir bıçak gibi saplanması bir oldu. Kadın dişlerini fırçaladı, pijamasını giydi ve yatağına yattı.

Sonra sırtının, belinin ve omuzlarının neden bu kadar çok ağrıdığını düşünmeye başladı. Bütün düşünceler, akşam olduğunda, kadın yatağa yattığında, sanki gün boyunca bir koğuşta hapsolmuşlarda, şimdi kapılar açılıp, özgürlüklerine kavuşmuşcasına kadının beynine hücum ederlerdi nedense.Sonra sırtının, belinin ve omuzlarının neden bu kadar çok ağrıdığını düşünmeye başladı.

Kadının gözlerinde şimdiye kadar yaşadıkları ve hayatından gelen geçen insanlar canlandı. Kimilerini çok sevmişti, onları yıllarca kucağında, yüreğinde taşımıştı, sonra bu çok sevdikleri onun sırtına binmişler, bıçaktan keskin tırnaklarını, omuzlarına saplamışlar, bacaklarını beline dolamışlardı. Bu geçiş ne zaman ve nasıl olmuştu bilmiyordu kadın. Kadın yıllardır onları sırtında, omuzunda gezdiriyordu, sırtı, omuzları nasıl ağrımasındı?

Kadın sırtındakileri gözünde canlandırdı, en çok canını acıtanlar, bir zamanlar en çok sevdikleriydi. Kadın onları teker teker sırtından indirdi. Omuzlarından saplanan tırnaklar çıktıkça, belinden bacaklar çözüldükçe kadın rahatladı. Sırtından inenlere, bir daha gelmemelerini, artık onları görmek istemediğini, bundan sonra kendisini rahat bırakmalarını söyleyip, yolladı. Sırtından inenler önce şaşkın şaşkın kadına baktılar, sonra yürümeye çalışırken tökezlediler.

Kadın onları o kadar uzun bir süre sırtında taşımıştı ki, onlar neredeyse yürümeyi unutmuşlardı. Ama kadın onlara bakmadan arkasını dönüp, hafiflemiş vücuduyla sekerek kendi yolunu çoktan tutmuştu.

Kadın uyumak için gözlerini yumacağı zaman, kucağına ve yüreğine baktı, kucağı ve yüreği boş değildi. Yüreği sevdiği ve onların tarafından sevildiğini bildiği (sandığı) bir çok insanla doluydu. Yorganına sıkıca sarıldı, tam uykuya dalacağı sırada son düşüncesi: „Acaba şimdi bu kucağımda ve yüreğimde taşıdığım ve çok sevdiğim insanlar bir gün olur sırtıma geçerlermi ki?“ oldu.

Sabah kalktığında omuz ve bel ağrılarının hafiflediğini gördü. Bütün bunların uykuda dinlenmesinden mi yoksa dün gece olanlardan mı olduğunu bilemedi. Bildiği tek şey, kendini daha rahat ve daha hafif hissettiğiydi:)

Resim: Pixelio

Cumhuriyet Bayramınız Kutlu olsun

2009-10-28T16:29:00.004+01:00

*Bağımsızlıktan yoksun bir ulus, uygar insanlık karşısında uşak olmaktan kurtulamaz.

*Bilelim ki, milli benliğini bilmeyen milletler başka milletlerin avıdır.

*Ulusun bağımsızlığını, yine ulusun kesin kararı ve direnişi kurtaracaktır.

*Ben yaşayabilmek için, kesin olarak bağımsız bir ulusun evladı kalmalıyım. Bu yüzden ulusal bağımsızlık bence bir hayat sorunudur.

*Cumhuriyet, düşüncesi hür, anlayışı hür, vicdanı hür nesiller ister.

Mustafa Kemal Atatürk

Cumhuriyet Bayramınız Kutlu olsun

Resim: bura dan
Sözler: buradan

Sessiz düşünmeler

2009-10-26T15:29:00.004+01:00

Karşımda durmadan konuşuyor, hemde yüksek sesle. Sesi kulaklarımı tırmalıyor. Ben küçükken beni ve ailemi ne kadar çok sevdiğini, bize ne kadar iyilik yaptığını dur durak bilmeden anlatıp duruyor. Sessizce, yüzümde kocaman bir gülümsemeyle onu dinliyorum.

O anlattıkça onunla geçen çocukluğum bir sinema filmi gibi gözlerimde canlanıyor. Benim gördüğüm resimler onun anlattığından çok farklı. Beni ve küçük kardeşimi nasıl acımazsızca dövdüğünü, bizi fakir olduğumuz için küçük görmeleri, bizi oyuna almaması, nerede görürse görsün iteleyip, kakalaması canlanıyor gözümün önünde.

O daha hâlâ ne kadar iyi olduğunu, ne kadar sevecen olduğunu bağıra bağıra anlatıyor. Bir an ona, anlattıklarının doğru olmadığını, benim olayları başka türlü hatırladığımı söylemek geçiyor aklımdan.

Sonra beynimde bir şimşek çakıyor ve anlıyorum onun neden böyle yüksek sesle konuştuğunu. O da biliyor bütün bu anlattıklarının doğru olmadığını. Içindeki doğruları söyleyen içsesini duymamak, onu alt etmek için böyle yüksek sesle konuşuyor.

Doğruları kendine bile itiraf etmemek ve içsesinin söylediklerini duymamak için o kadar büyük çaba sarfediyor ki, ona kızmak yerine acıyorum.

Resim: Pixe lio

Cevizler

2009-10-22T10:32:00.003+02:00

Bahçemizde kocaman bir ceviz ağacımız var ve cevizleri çok güzel. Ama zamanı geldiğinde o üstündeki yeşil kabuklarının açılıp, cevizleri içinden düşmesi gerekirken, olmuyor o yeşil kabuklar açılmadan üzerinde çürümeye başlıyor. Bize düşende onları toplayıp, çürüyen kabuklarından çıkarmak oluyor. Cevizler çok yaş olduğu ve buranın havası çok nemli olduğu için cevizleri kabuklarıyla kurutmak mümkün olmuyor. Eğer kabuğundan çıkarıpta kurutmazsak, cevizler küflenmeye başlıyor.

Bu yeşil kabukların açılıp, cevizlerin içinden dökülmesi için bir çare bilen varsa, lütfen bildirsin.

Ìşte bu günlerde eşim düşen cevizleri toplamak, onları yeşil kabuklarından ayırmakla, bense onun eve getirdiği cevizleri kırıp, içlerini çıkarmakla meşgulüz. Dün akşam iki karton cevizi kırıp, ayıkladım, sonrada onları kurutmak için fırın tepsilerine koyup, fırına verdim. Ellerimin halini ne siz sorun, ne de ben söyliyeyim. Eldiven giydiğim halde, ellerim delik deşik oldu, sızım sızım sızlıyorlar.

Bazen „At hepsini gitsin, bu kadar uğraşmaya değer mi!“ diyorum ama sonrada atmaya kıyamıyorum.

Bu ceviz faslı çabucak bitsede, bende akşamları MSN de arkadaşlarıma kavuşsam çok iyi olacak.

Onları çok özledim:)

Resim: Pixelio

Doğum gününüz kutlu olsun canlarım:)

2009-10-20T08:55:00.004+02:00

Bu gün iki can dostumun, Kara kalemimin ve Ateş böceğimin doğum günü: Canlarım doğum gününüz kutlu olsun. Sağlık, mutluluk, huzur dolu, sevdiklerinizle ve sevenlerinizle birlikte geçireceğiniz çok çok güzel bir ömür diliyorum sizlere. Her şey gönlünüzce olsun. Sizleri çok seviyorum, kalemleriniz hiç susmasın:)

Bu sıralar yine yoğun iş temposu, akşama kadar Bilgisayar başında çalışmak zorunluluğu gözlerimi çok çabuk yoruyor. Durmadan ekrana bakmaktan, gözlerimde bir zaman sonra sanki içine kum atılmış gibi bir his oluşuyor ve sulanmaya başlıyor.

Blogları okumakta ve yazı yazmakta zorlanıyorum:( Akşam eve gidince bırak Bilgisayarı açmayı, kitap okuyamıyor, televizyon bile izleyemiyorum. Ìnşallah yakında şu göz yorulmam geçerde bende rahat rahat okur yazarım. Size daha Ìstanbul maceralarımın devamını anlatacaktım ama şimdilik yapamıyorum:(

Resim: Pixelio

Ziyan...

2009-10-16T11:18:00.003+02:00

Eşimin çalıştığı yerde her gün bir yığın meyve ve sebze atılıyor. Meyveler biraz ermeye başladımı, mesela muzlar, satışa gönderilmiyor ve atılıyor, bu durum ikimizide oldukça rahatsiz ediyor.

Almanya gibi zengin bir ülkede, yüzlerce, binlerce günde bir defa olsun sıcak bir tabak yemek görmeyen çocukların olması ikimizide çok üzüyor. Bu atılan sebze, meyveleri değerlendirmek için şöyle bir imkan düşündük: Benim çalıştığım iş yerinde, bizim firmaya işçilerini kiralayan firmalardan gelen işçiler var ve bunlar çok düşük bir aylıkla çalışmaktalar.

Şimdi eşim atılmak için ayrılan meyveleri, sebzeleri benim çalıştığım iş yerine getiriyor ve işçiler yemek molasına gelmeden, Kantine bırakıyor. Ìsteyen, istediği kadar alıp götürüyor. Bu durumdan bizlerde, onlarda çok memnunlar.

Meyve, sebze ziyanını önlediğimiz, bunları değerlendirme fırsatı bulduğumuz için içimiz biraz olsun rahat şimdi…

Resim: Pixelio

Ìstanbul günlüğü:)

2009-10-15T09:29:00.005+02:00

Şu Blog alemi ne acaip bir dünya….
Burada yeni insanlarla tanışıyorsun, yeni hayatlara, yaşamlara açtıkları pencerelerden bakma şansını yakalıyorsun, eğer kendi blogun varsa sen onlara yeni pencereler açabiliyorsun.

Burada çok güzel insanlarla tanıştım, onları önce yüreklerinden akan yazılarıyla tanıdım ve çok sevdim. 3. Ekimde Ìstanbul´a gittiğimdeyse yüz yüze tanışma fırsatı buldum. Evet hepsi düşündüğüm, hayal ettiğim gibiydiler. Beni sıcacık sardılar, sarmaladılar. Mayamın, Efsamın yakınlığı, sıcak dostlukları aklımın kuytu bir köşesinde saklanan son endişe kırıntılarınıda yok etti.

Sanal dünya denen bu dünyada gerçek ve yürekten gelen dostlukların oluşabileceğinin ispatıydı işte bu buluşma. Beklentisiz, kasıntısız, yapmacıksız, birbirimize olduğumuz gibi davrandığımız, sıcacık bir buluşmaydı. O an hissettiklerimi Mayam bu yazısında ne güzel anlatmış (kelimelerle dans etmekte ben ne yazık ki onun kadar başarılı değilim).

Ama anlatmaya baştan başlasam iyi olacak galiba:)
3. Ekim, Cumartesi, Saat 06:00: Gözlerimi açıyorum ve saate bakıyorum, uff kalkmak için daha çok erken. Neyse yatakta biraz döndükten sonra anlıyorum ki, artık uykum kaçmış. Kalkıyorum ve ilaçlarımı alıp, balkona sigara içmeye çıkıyorum. Aklım daha toplanılacak eşyalarda, hazırlanacak bavulda. Başlıyorum eşyalarımı toplamaya, uyuyan ev halkını rahatsız etmeden toplaya bildiklerimi topluyor, hole yığıyorum. Çayımı içip bilgisayarın başına geçiyorum, blogları dolaşıp, maillerime bakıyorum. Duşumu alıp, saçlarımı fönlüyorum.

Saat 07:15: Sabrım tükenmiş ve heyecandan kalbim güp güp atıyor, bir an evvel bavulumu da hazırlayıp, her şeyi hazır etmem gerek. Gidip eşimi kaldırıyorum, daha çok erken diye mızmızlanmasını dinlemeyip, onu banyoya kovalıyorum. O homurdanarak banyonun yolunu tutunca, yatak odasını ele geçiriyorum. Yatağı düzeltip, başlıyorum götüreceklerimi dürüp, yatağın üstüne yığmaya. Bavullarım hazır olunca içim rahatlıyor. Bu arada bizim ufak cadı uyanıyor, biraz onunla onun yatağında, yatak keyfi yapıyoruz. Sonra banyosunu bitiren babamızı taze ekmek almaya gönderiyoruz. Hazır babamız gitmişken, küçük cadıya banyo yaptırıyorum, sıpa o kadar kıpırdak ki, benide baştan başa ıslatıyor, böylece ikinci duşumuda almış oluyorum.

Babamız gelince hep birlikte kahvaltımızı yapıyoruz ve mutfağı toplamayı, bulaşıkları makineye koyma işini babamızın üzerine yıkıp, küçük cadıyla süs yapmaya gidiyoruz.

Saat 10:30 da hava limanına gitmek için yola çıkıyoruz. Hava limanına varınca, bavullarımı veriyorum. Bizimkilerle vedalaşıp, pasaport kontrolünden geçip, bekleme salonuna gidiyorum. Daha uçağın kalkmasına çok var, kendime bir kahve alıp, kitap okuyorum. Uçağa binme saati gelince, uçağa binip yerime yerleşiyorum. Uçak 35 dakika geç kalkıyor, ben yine kitap okuyorum, elimdeki kitap bitince, ikincisine başlıyorum (ee tedbirli kadınım ben:))

Ìstanbul´a iniyoruz, pasaport kontrolünden çıkıp, bavullarımı alıp hava limanından dışarıya çıkıyorum. Beni almaya gelecek olan, Dünya Göz Hastanesinin arabasını, bana verilen talimata göre, hava limanının önünde beklemeye başlıyorum. Bir saatten fazla oralarda gezindikten sonra arabayı göremeyince Nur ablamı arayıp, taksiyle Otele gitmeye karar verdiğimi bildiriyorum. Neyse taksiyle yoldayken, Mayadan telefon geliyor, nerede olduğumu, Otele ulaşıp ulaşmadığımı soruyor, ona yolda olduğumu, yakında Otelde olacağımı söylüyorum.

Otele varır varmaz, işlemlerimi halledip, odama yerleşiyorum. Otelin önündeki masalardan birine oturup, başlıyorum beklemeye, heyecan son dorukta. Gelen geçenleri gözetlemeye başlıyorum. Neyse bir zaman sonra köşeden iki güzel hanım, Mayayla, Efsa görünüyorlar, ben onları hiç görmemiş olsam da (Mayamı resimlerinden tanıyordum) yüzlerindeki ışıktan tanıyorum. Sarılıp selamlaşıyoruz ve demli çay eşliğinde kasıntısız, sıcacık koyu bir sohbete dalıyoruz. Mayamın: “Hadi acıkmışsınızdır, sizi yemeğe götüreyim.” teklifiyle, Ìstiklâl caddesine doğru yola koyuluyoruz. Efsayla ikimiz Ìstanbul´un yabancısı olduğumuz için, Mayanın gözü üzerimizden hiç eksik olmuyor. Neyse bir Restorana giriyoruz, yer olmadığı için biraz bekliyoruz, yer boşalınca, yerlerimize yerleşip, yemeklerimizi sipariş ediyoruz. Yemekler ne hikmetse bir türlü gelmek bilmiyor, bizde beklerken sohbeti iyice koyulaştırıyoruz. Efsa, arkadaşlarının onu saat 11 e doğru alacaklarını söyleyince, Otele dönüp orada beklemeye karar veriyoruz.

Otele varınca Mayanın o gece bende kalması için işlemleri halledip, Efsanın arkadaşlarını beklemeye başlıyoruz. Efsanın arkadaşları ne hikmetse, ana cadde üzerinde olan Oteli bir türlü bulup gelemiyorlar. Bu arada Ìstiklâl caddesinde bizi bekleyen Mayanın diğer arkadaşı beklerken ağaç oluyor tabii ki. Neyse biraz gel gitten sonra Efsayla vedalaşıp onu arkadaşlarına teslim edip, Ìstiklâl caddesinde bizi bekleyen, beklerken neredeyse çiçek açan arkadaşımızıda alıp, bir yerlerde oturup sohbet etmeye gidiyoruz. Mayamın arkadaşı çok hoş bir insan, sıcak kanlı ve sevecen. Bizler içeceklerimizin ve bol kahkahalı sohbetin eşliğinde zamanın nasıl geçtiğini anlamıyoruz.

Otele dönmek için kalkmaya karar verdiğimizde ise saatler gecenin 04:30 nu gösteriyor. Birazda Otelin önünde sohbet ediyoruz ve Maya arkadaşını durağa bırakmak için gidince, bende odama çıkıyorum. Yattığımızdaysa saat tam 06:15 ti ve ben böylece çok hoş ve bol kahkahalı bir 24 saat geçirmiş oldum.

O gecemi tatlandıran Mayama, Efsama ve adı bende saklı, hoşsohbet arkadaşa nasıl teşekkür edeceğimi bilmiyorum. Teşekkür kelimesi onların bana verdikleri mutluluğun yanında o kadar yetersiz kalıyor ki. Sadece bu üç güzel insanı çok ama çok sevdiğimi söylemek istiyorum.

Devam edecek:)

Resim: Pixelio

Yorgunum ben:(((

2009-10-13T10:43:00.006+02:00

Çok yorgunum..

Ìstanbul´dan döndüğümden beri biriken işlerle ve hasta bir çocukla uğraşıyorum.

O kadar hasta ki, makineli tüfek gibi, gece gündüz öksürüyor.

Bu gün kendimi iş yerine zor attım.

Patron duymasın ama iş yerine dinlenmeye geldim, bu dünyada iş yerine dinlenmeye gelen tek insan benimdir herhalde (eee normal değilim diye söylemiştim ben size:)))

Hurraaaaa:))

2009-10-06T17:02:00.002+02:00

Ameliyatım başarıyla sonuçlandı:))

Artık gözlüklerden kurtuldum:))

Perşembeye dönüyorum, bekle beni Almanya:))

Burada yaşadıklarımı gidince bıktırıncaya kadar anlatırım artık, bak söylemedi demeyin:))

Bilgisayar başında fazla kalamıyorum, sadece haber veremek istedim:))

Sevgiyle ve sağlıkla kalın:))

Yolcuyum:)

2009-10-02T09:38:00.002+02:00

Alacağımı aldım!

Çamaşırları yıkadım, ütüledim.

Yemekleri, yoğurdumu yaptım.

Geriye sadece bavulumu hazırlayıp, yola çıkmak kaldı:)

Çok güzel ve özel insanlarla tanışmaya, kucaklaşmaya gidiyorum:)

Bir hafta yokum buralarda, kendinize iyi bakın,

sağlıkla, sevgiyle kalın:)

Resim: Pixelio

Bekle beni Ìstanbul:)

2009-09-29T10:20:00.004+02:00

Salkım salkım tan yelleri estiğinde
Mavi patiskaları yırtan gemilerinle
Uzaktan seni düşünür düşünürüm
İstanbul

Binbir direkli Haliç'inde akşamlar
Adalarında bahar Süleymaniye'nde güneş
Ey sen ne güzelsin ey kavgamızın şehri
İstanbul

Boşuna çekilmedi bunca acılar
Büyük ve sakin Süleymaniye'nle bekle
Parklarınla, köprülerinle, meydanlarınla
Bekle bizi İstanbul

Tophane'nin karanlık sokaklarında
Koyun koyuna yatan çocuklarınla bekle
Bekle zafer şarkılarıyla geçişimizi
İstanbul

Haramilerin saltanatını yıkacağız
Bekle o günler gelsin gelsin İstanbul
Sen bize layıksın bizde sana İstanbul İstanbul

Boşuna çekilmedi bunca acılar
Büyük ve sakin Süleymaniye'nle bekle
Parklarınla köprülerinle meydanlarınla
Bekle bizi İstanbul

Edip Akbayram - Bekle Bizi İstanbul

03. Ekimde hiç görmediğim, televizyondan, resimlerden, şiirlerden ve şarkılardan tanığım Ìstanbul `a gidiyorum:) Çok heyecanlıyım:)

Resim: Pixelio

Ya hepsi, ya da hiç birisi...

2009-09-28T14:18:00.005+02:00

Kıyıları azgın dalgalarla döven,
Denizim ben.

Nehirleri taşıran,
Yağmurum ben.

Yüzünü okşayan,
Güneşim ben.

Saçlarını karıştıran,
Rüzgârım ben.

Güzel kokan,
Çiçeğim ben.

Göklerin mavisinde kanat çırpan,
Kuşum ben.

Meyve veren,
Ağacım ben.

Bereket dağıtan,
Toprağım ben.

Dünyayı yakan, kavuran,
Ateşim ben.

Annesini özleyen ürkek bir,
Çocuğum ben.

Dünya durdukça yeni yaşamlar doğuran,
Kadınım ben!!!

Ben, ya hepsiyimdir, ya da hiç birisi, kimbilir??

Resim: Pixelio

Ìyi ki doğmuşsun canım benim:)

2009-09-26T20:58:00.004+02:00

O benim canımın içi, yüzünü görmeden yüreğinden bu sayfalara akanlarla tanıdığım, çok ama çok sevidiğim can dostum, sırdaşım, dert ortağım, kısacası benim Güzin ablam:)

Bir sıkıntım olduğunda beni dinleyen, kırık dökük yanlarımı toplayan, tamir edip yeniden yerine takan, yüreği büyük, sözleri güzel arkadaşımın yarınki doğum gününü candan kutluyor, onu ne kadar çok sevdiğimi kendisine buradan bir kere daha söylemek istiyorum.

O benim için hayatımdaki en kıymetli insanlardan biri!

Canım, şimdilik bununla idare et, gelince sana sımsıkı sarılıp, doya doya öpeceğim bitanem:)

Ìyi ki doğmuşsun canım benim, iyi ki seni tanıma fırsatı bulmuşum.

Seni çok ama çok seviyorum:)

Resim: buradan

Işığın bol olsun Dostum…

2009-09-24T11:58:00.004+02:00

Dün gece öğrendiğimden beri göz yaşlarım durmuyor, sadece yazılarından tanıdığım dostumu kaybettim. O çok iyi bir baba, içi dışı sevgi dolu insan gibi insandı.

Işığın bol, mekanın cennet olsun dostum. Dilerim gittiğin yerde, bu dünyada bulamadığın huzuru ve mutluluğu bulur, gerçek AŞKına kavuşursun.

Dostuma Allahtan Rahmet, çocuklarına, ailesine ve sevenlerine Allahtan sabır diliyorum.

Günlermiz...

2009-09-23T21:38:00.004+02:00

Ìki haftadır raporluyum, günlerimi:
Uyuyarak,
Kitap okuyarak,
yemek yaparak,
bulaşık makinasını doldurarak,
yıkanınca boşaltarak,
çamaşır yıkayarak,
ütü yaparak,
olmadı ekmek,
daha olmadı temizlik yaparak,
küçük cadıyla oyun bahçelerine giderek geçiriyorum.
Dinlenmeye, enerji toplamaya çalışıyorum.
Bu gün babamız iş yerinden bir yığın muz getirmiş, yarın onları muzlu pastaya, muzlu kurabiyeye dönüştürmeye çalışıcaz:)

Hadi bekliyorum hepinizi yarın, muzlu kek, kurabiyeler ve demli çayla:)

Resim: Pixelio

Bayram geldi, hoşgeldi:)

2009-09-20T00:03:00.003+02:00

Canlarım mübarek Ramazan bayramınızı kutlar, sevdiklerinizle, sevenlerinizle mutluluk, sağlık ve huzur içinde nice nice bayramlara ulaşmanızı dilerim:)

Sevgilerimle

Kaybettim..

2009-09-16T10:12:00.004+02:00

Televizyon; YASAK

Radyo; YASAK

Gazete; YASAK

Bloglar; YASAK

Bir haftadan beri bu YASAKlarla yaşamaktayım!! Geçen hafta Ìstanbul`da olanlardan sonra geçirdiğim sinir krizlerinin sonucu bu; bütün bu yukarıda saydıklarım bana YASAK!!

Şeker hastasıyım, çok üzüldüğüm, strese girdiğim zamanlar şekerim bir çıkıyor, bir düşüyor. Geçen hafta Televizyonlarda, Gazetelerde ve Bloglarda gördüklerim, duyduklarım, okuduklarım beni çok üzdü. Ağlama ve sinir krizlerinin sonucuysa bir yükselen, bir düşen kan şekeri. Bir haftadan beri sakinleştiricilerle sinirlerimi yatıştırmaya çalışıyorum.

Bu olaylardan önce yalnız sokağa çıktığımda şöyle düşünürdüm: “Eğer şekerim düşerse (şekerim düşünce elim-ayağım tutmuyor, dilim pelteleşiyor, konuşamıyorum ve bayılacak duruma geliyorum. O an birinin bana ya şeker yedirmesi, ya da şekerli bir içecek içirmesi gerekiyor) ve ya başıma bir şey gelirse nasıl olsa yardım eden birileri bulunur!” derdim. Ama bu olanlardan sonra bu umudumu kaybettim. Anladım ki, insanlar birilerinin başına bir şey geldiğinde yardım etmeyi değil, o insanların parasını, pulunu, eşyasını çalmayı, yağmalamayı düşünür olmuşlar.

Bu yaşıma kadar sevdiklerimden, yakınlarımdan yediğim kazıklara rağmen yitirmediğim, umudumu, güvenimi yitirmeme sebep oldu gördüklerim, okuduklarım. Sonbaharda dökülen yapraklar gibi döküldü, kayboldu güvenim ve umutlarım. Dallarına kar yağmış, yaprakları buz tutmuş ağaçlar gibi kalakaldım.

Biliyorum herkes onlar gibi değil, iyi ve yardımsever insanlarda var, ama anladım ki onlar o kadar azlar ki!! Başımıza bir şey geldiğinde bu iyi insanlardan birine rastlamak, lotoda altılıyı tutturmak kadar imkânsız olmuş. Yazık, insanlığın, hele hele yüzyıllardır, yardımseverliğiyle, misafirperverliğiyle ünlenmiş Türk milletinin düştüğü bu durum çok canımı acıtıyor.

Ínsanlık adına olan bütün umutlarımı, güvenimi yeniden kazanmak, çoğaltmak, büyütmek için büyük bir emek ve çaba sarfetmem gerekecek….

Beni arayan, soran, merak eden arkadaşlarıma çok çok teşekkür ediyorum. Sizler benim UMUDUMsunuz. Sizlerin varlığı bana, daha her şeyin kaybolmadığını, hâlâ bu dünyada güzel ve iyi insanların olduğunu gösteriyor.

Ìyiki varsınız, iyiki sizleri tanımışım. Sizleri çok ama çok seviyorum.

Hepinize kucak ve yürek dolusu sevgiler gönderiyorum.

Resim: Pixelio

DAYANAMIYORUM!!!

2009-09-10T10:42:00.004+02:00

Dün duyduklarım, okuduklarım, gördüklerim kanımı dondurdu ve ben insanlığımdan utandım.

Ìlaçlarla ayakta duran bünyemin çökmek üzere olduğunu fark ediyorum. Ağlamaktan, üzülmekten bıktım, artık dayanamıyorum.

Sadece uyumak, uyumak, uyumak, hiç bir şey görmemek, duymamak istiyorum!!

Bin yıl uyumak ve insanların olmadığı bir dünyaya gözlerimi açıp, insansız dünyanın ne kadar güzel olduğunu görüp, bu güzel düzeni bozmamak içinde ölmek istiyorum.

Kaybettiklerimize rahmet, ailelerine başsağlığı diliyorum.

Resim: Google

Bu günlerde..

2009-09-07T11:59:00.006+02:00

Bu günlerde…

Balık olup yüzesim,
Kuş olup ötesim,
Rüzgâr olup esesim,
Yağmur olup yağasım,
Şimşek olup çakasım,
Kelebek olup uçasım,
Irmak olup çağlayasım,
Gül olup kokasım,
Kadın olup kaçasım,
var!!

Ne olacağıma karar veremeyecek kadar karışığım anlıyacağınız…

Resim: Pixelio

Çocuklar..

2009-09-03T08:45:00.005+02:00

Bu sabah aklıma 1996 yılında büyük kızımın bir diş çekilmesi sonucu, apse yapan yarası, apsenin kana karışması ve bu yüzden hastaneye yatırmak zorunda oluşumuz aklıma geldi. Cuma günü dişi çekilmiş, akşama ateşlenmişti.

Geçer umuduyla haftasonunu beklemiş, Pazartesi ateşi daha çok yükselince soluğu hastanede almıştık. O kabus gibi geçen haftasonunu, hastanede onunla birlikte geçirdiğim bir haftayı ve yaşadığım korkuyu ömrüm boyu unutmayacağım. Ona vurulan iğnelerin, takılan serumların ondan fazla ne kadar benim yüreğimi yaktığını unutamam.

Bir hafta kaldığımız hastanede orada aylarca yatan kanserli çocuklar vardı, onların bütün yaşadıkları acılara, olumsuzluklara karşı güler yüzlülükleri ve yaşama sevinçleri beni oldukça şaşırtmıştı.

Kızım o yıl doğum gününü hastanede geçirmek zorunda kaldı ve buna çok üzüldü. O hastane ortamında elimizden geldiğince onu mutlu etmeye çalıştığımız hüzünlü doğum gününde, bir ara kapı aralandı ve içeriye iki Palyaço girdi. Onları görünce hangimiz daha çok şaşırdı bilmiyorum. Sonradan öğrendiğime göre, bunlar palyaço kılığına girmiş iki doktordu, bu gönlü geniş insanlar, haftanın belirli günlerinde palyaço kılığına girerek hastane, hastane dolaşıp, orada yatan çocukları bir an olsun güldürerek acılarını unutturup, mutlu etmeye çalışyorlardı. Kızım ve diğer çocuklar onları görünce ne kadar sevinip, mutlu olmuşlardı.

Şimdi bütün bunları neden anlattığıma gelince: Bu sabah Gülenimin bu yazısını okuyunca çok fena oldum. Önümüz Bayram ve bu bayramda da hastanelerde yatan yüzlerce, binlerce çocuk var, onların hüzününü, üzüntülerini, acılarını bir an olsun dindirmek ve onları mutlu etmek için ellerinden geleni yapmaya çalışan Elçine ve Deniz Kabuğu Emine´ye lütfen, ama lütfen sadece dille değil elimizle de destek olalım.

Hadi gelin bu bayram el ele verelim, bir kaç balon, oyuncak, boyama kitapları ve renkli kalemlerle birazcık olsun dünyalarını renklendirelim, yüzlerini güldürelim!

Adres:
Behçet Uz Çocuk Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi
Alsancak/İZMİR
e-mail: eminealbayrak79@gmail.com
Tel: 554 907 72 65

Resim: Pixelio

Cadım

2009-09-01T08:39:00.006+02:00

Cumartesi günü bizim ortanca cadıyla alışverişe gittik. Alışverişi sevmediğim için bu benim için çok büyük bir olay:Pp Sabahtan akşama kadar gezdik, sonrada iftara eve zor yetiştik:) Neyseki yemeğimiz hazırdı:)

Ortanca cadım, bir aydır çalıştığı yerden aylığını aldığı için pek bir sevinçliydi. Genç kızlık işte, eline para geçince hemen alışverişe gidiyor, ama öyle savurgan değil, sadece ihtiyaçlarını alıyor. Ìleride işletmeci olacağı belli:)

Neyse bir kaç dükkan gezdik. Girdiğimiz dükkanlarda bir şeyi beğendiğimi söyleyince, onu bana hediye olarak almak istedi durdu. Bir kaç küçük hediye almasına göz yumdum ama içim yinede rahat etmedi. Beğendim dediğim için bana almak istediklerinin çoğunu geri koydurdum.

Sevdiklerime hediye almayı, onların o hediyeyi açarken ki sevinçli ve heyecanlı yüzlerini seyretmeyi çok seviyorum. Birilerinin bana hediye alması, hediye kabul etmekse bende nedense acaip bir duygu oluşturuyor. Bundan alınan hediyelere sevinmediğim sanılmasın, yürekten gelen her hediyeye sevinirim. En küçük ve en basit hediyelere bile sevinebilen bir insanım ben, yeterki hediyeyi verenin gerçekten yürekten verdiğini hissedeyim. Ama hediye almak bende, hemen karşılığını ödemem ya da karşılığında bir şeyler yapmam gerekiyormuş gibi bir his uyandırıyor.

Nedenini bilmiyorum, neden böyle hissettiğimide bilmiyorum. Böyle hisseden sadece benmiyim, onu da bilmiyorum…

Cumartesi günü baktığımız ve çok beğendiğim bir bluzu geri koydurmuştum, ama ne yapmış etmiş benim haberim olmadan halasına telefonla o bluzu anlatıp, gidip almasını istemiş. Halasıda gidip almış ve Pazar gecesi bluzu getirdi.

Nasıl şaşırdım, nasıl şaşırdım anlatamam, oysa ben onu bütün Cumartesi, böyle şeyler yapacağını bildiğimden, dükkanlar kapanana kadar yanımdan ayırmamıştım:)) Nereden bilebilirdim ki bu cadını halasıyla işbirliği yapıp, bana komplo kurduğunu:))

Canım kızım seninle film izlemek, gezmek, sohbet etmek, çay kahve içmek, aynı şeylere gülmek, kısacası seninle vakit geçirmek beni çok çok mutlu ediyor. Sen benim en iyi arkadaşım, dert ortağımsın ve ben seni çok seviyorum.

Resimdekiler: Cadım ve teyzemin torunu:)

Çömlek hesabı

2009-08-31T08:45:00.005+02:00

Hoca Ramazan günlerini hesaplamak için bir çömleğin içine her gün bir taş atar. Bunu gören Hoca'nın yaramaz oğlu,muziplik olsun diye çömleğin icine bir avuç taş doldurur.

Bir zaman sonra arkadaşları:
-Bugün Ramazan'ın kaçı acaba? diye sorarlar Hoca'ya.

Hoca'da:
-Şimdi eve gider öğrenirim, der ve evinin yolunu tutar.

Çömleği boşaltır; bir sayar, iki, üç sayar...

Taşların yüz yirmi beş tane olduğunu görür.

Şaşkın bir halde döner arkadaşlarının yanına

Hoca.- Arkadaşlar, bugün, Ramazan'ın kırkbeşi" der.

Hoca'nın bu cevabına gülüşürler ve aralarından biri:
-Aman Hocam, bir ay otuz gündür. Hiç Ramazan'ın kırkbeşi olur mu? diye itiraz eder.

Hoca, biraz şaşkın, biraz da kızgın bir ifadeyle:
-Ben yine insaflı davrandım. Benim çömlek hesabına bakacak olursak; bugün Ramazan'ın yüz yirmi beşi!"der.

Herkese güzel ve neşeli bir hafta diliyorum:)

Fıkra: Buradan
Resim: Şuradan

Düüüüüüüt, düüüüüüüüüt, düüüüüüüüt

2009-08-26T12:06:00.004+02:00

Allahım aklıma sahip çık ya Rabbim.

Aylardan beri bizim işyerinin Yangın alarmı arızalı ve durmadan ötüp duruyor. Teknisyenler gelip gidiyor ama daha bir çare bulamadılar.

Aylardan beri her gün, her gün bu düüüüüüüüt, düüüüüüüüüt,
düüüüüüüüüüt diye öten sinir bozucu sesi dinlemekten bıktımmmmmm.

Masamın üzerindeki zımbayı fırlattım, zımba kırıldı o daha hâlâ ötüyor.

Bu gün sinirlerim o kadar bozuk ki, ağlama krizine girdim iyi mi!!

SUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUSSSSSSSSSSSSS ARTIK BI YAAAAAAAA SUUUUUUUUUUUUUUS!!!

Resim: Pixelio

Efsa´nın Mimi

2009-08-25T10:46:00.003+02:00

Bizim Efsakız bir yerlerden bir mim aşırmış, bir de utanmadan bizlere dağıtmış:) Ah Efsa ah, bak senin yüzünden Tefeciliğede başladım, yakalanırsam söylerim valla bunu senin aşırdığını:Pp

Bloguna neden bu adı verdin?
Valla bizim ev gerçekten bir cadılar kampı/ydı, gerçi ortanca cadı kendi evine taşındığından beri evde hırgür azaldı ama (kavgaları özledim mi ne:)), bizim ev yinede bir cadılar kampı:)

Blog yazarken star tribiyle istediğin, olmazsa olmaz dediğin şeyler var mı?
Başucumdaki defterim ve kalemim. Çoğunlukla işyerinde ve ya akşam yattığımda aklıma gelir yazmak istediklerim. Eğer işyerindeysem kolay, zaten akşama kadar bilgisayarın başındayım, ama yatmışsam başucumdaki deftere yazarım, duramazsam kalkar bildisayarın başına geçerim:)

En son satın aldığın garip şey.
Ben garip şeyler satın almam:) Alışverişden hiç hoşlanmam, yani tipik bir kadın değilim (Senin neyin tipik bir kadın ki zaten).

Şeker gibi olduğun anlar.
Mutlu olduğum, güldüğüm, şakalaştığım anlar. En çokta sevdiklerimle beraber olduğum anlar.

„Arkadaşım artık sormayın şunları" dediğin şeyler?
"Bu çamaşırlar kaç derecede yıkanıyor (En azından 20 yıldır sorar:S)?"
"Kalemim, silgim nerede (Sanki o eşyaları ben kullanıyorum)?"
"Akşama ne yiyeceğiz (Taşın kökünü:S)?"

Seks'in sendeki rengi?
Bilmem hiç düşünmedim..

Aynaya bakınca gördüğün?
Bazen güzel, bazen çirkin, bu sıralar pek yorgun, ıssız bir adaya, ya da ıssız bir dağ evine, bir kamyon dolusu kitapla kaçma hayalleri kuran, normal gibi bir kadın yüzü işte:)

"Kendini okutan blog" dediğin?
Samimi, içten, ve dürüst olduğuna inandığım, yeni bir şeyler öğrenebileceğim bloglar. Sayfamın sağındaki Blog listemdekilerin hepsini severek okuyorum.

Bu blog sahibi/sahibesiyle karşılaşabileceğin yerler.
Almanya´da Frankfurt ve çevresi, Türkiye`de ise Egede bir yerlerde rastlayabilirsin:)

Yazmak isterseyene, bu mimi çalmak serbest:)

Resim: Pixelio

Gülelim

2009-08-21T13:18:00.004+02:00

Eski iki arkadaş yolda karşılaşmışlar, selam sabahtan sonra başlamışlar ayak üstünde sohbete. Sohbet uzadıkça uzamış.

Bir ara arkadaşlardan biri diğerine demiş ki:
„Yahu biz niye böyle ayak üstünde duruyoruz ki, benim ev hemen şuracıkta, buyur bize gidelim.“

Arkadaşıda: „Tamam.“ demiş.

Arkadaşıyla beraber eve gelmişler ve hanımının bulunduğu ikramların eşliğinde sohbetlerine devam etmişler.

Bir zaman sonra misafir, evin hanımının dışarı çıkmasını fırsat bilerek arkadaşına döner ve şöyle der: „Arkadaşım ben sizin evliliğinize hayran kaldım, bak kaç yıldır evlisiniz, sen eşine hâlâ, canım, cicim, hanımcım diye hitap ediyorsun.“

Ev sahibi adam, hemen şöyle bir etrafı kolaçan eder, karısının odada olmadığını görünce, arkadaşına doğru eğilir ve kısık bir sesle: “ Pışşşşt, sakın çaktırma, ben benim hanımın adını unutalı yıllar oluyor, adı aklıma gelmediği içinde öyle hitap etmek zorunda kalıyorum!!“ der.

Hanımlar ve Beyler eşiniz size devamlı canım, cicim diye hitap ediyorsa, isminizi unutup unutmadığını bir araştırın derim.

Kıssadan hisse: Hiç bir şey göründüğü ve ya duyulduğu gibi değildir!! Gördüklerimizi, duyduklarımızı arkasını araştırmadan kesinlikle körü körüne inanmamalıyız.

Herkese hayırlı Ramazanlar diliyorum!! Bu kutsal ay hepimize Sağlık, Huzur ve Barış getirsin!!

Resim: Pixelio

Ödülcü geldiiiii

2009-08-20T21:11:00.003+02:00

Sevgili arkadaşlarım Dolunay ve Ufuk Çizgisi tarafından ödüllendirilmişim, kendilerine çok çok teşekkür ediyorum. Bu ödülün 7 kuralı var.

İşte kurallar:
1-Sizi ödüllendirene teşekkür edin.
2- Sizi ödüllendirenin blog linkini yayınlayın.
3- Ödülün logosunu yayınlayın.
4- 7 yaratıcı blogeri ödüllendirin.
5- Bu 7 bloğun linklerini yayınlayın.
6- Ödüllendirdiklerinizi bundan haberdar edin.
7- Kendiniz hakkında 7 ilginç şey yazın.

Öykü
Absalom
Sibel
Ebru
Guguk
Efsa
Tijen

Gelelim şimdi bu ödülün en zor kuralına (Yahu ben ilginç biri değilimki, ne yazıcam ben şimdi:)

1.) Simetri hastasıyım, eğri büğrü duran şeylere acaip sinir olurum:) Yolda gördüğüm insanların eteği yamuksa, gömleğinin, bluzunun etiketi dışarı çıkmışsa onları düzeltmemek için kendimi zor tutarım. Misafirliğe gittiğim yerde tozlu ve ya dağınık bir yer varsa, kimseye çaktırmadan silmeye ve ya düzeltmeye çalışırım:) Yaptığım işi yüzde ikiyüz yapmaya çalışırım, herkesten de bunu beklerim (daha çok beklersin sen)

2.) Diyetteysem acıktıkça yemek Bloglarını gezer, oradaki resimlere bakarım (Arizalı olduğumu söylemişmiydim:)

3.) Kitap okurken, kitabın içine öyle bir dalarım ki, önüme gelen 50 tonluk kamyonları ne duyarım, ne de görürüm:)

4.) Doğru bildiklerimden, ölüm pahasına da olsa vazgeçmem.

5.) Kin beslemem, ama yapılan iyiliği de, haksızlığı da asla unutmam.

6.) Yardım etmeyi, şarkı söylemeyi çok severim.

7.) Yavaş ve aptal insanlardan hoşlanmam (nedense hepte beni bulurlar), bir şeyi kırk defa anlatmaktan, söylemek zorunda kalmaktan nefret ederim.

Benim için çok normal olan bu anlattıklarıma ilginç denebilirmi bilemedim ki:)

Öykü`ye destek olalım!!!

2009-08-20T10:52:00.004+02:00

Her ne kadar Ìstanbula gitmemiş ve kendi gözlerimle görmemiş olsam da, Öykü´mün bu yazısına ilgisiz kalamazdım. Sadece Ìstanbul´umuzun değil, bütün dünyadaki ormanların, su kaynaklarının kaybolmaması için uğraşmalıyız, bunu kendimiz ve çocuklarımız için yapmalıyız.

Bir gün gelecek yağmura, temiz havaya ve suya şimdikinden daha çok ihtiyacımız olacak, bunları bize sağlayanda Ormanlar olduğuna göre onlara sahip çıkmak, kendi hayatımıza, kendi sağlığımıza sahip çıkmak demektir.

Doğanın biz insanlara ihtiyacı yok, ama biz insanların doğaya ihtiyacı var. Doğa bizsiz yapabilir, biz onsuz yapamayız…

Atalarımız ne demiş: “Bir elin nesi var, iki elin sesi var!”

Öykü`ye hepimiz destek olalım, sesimizi duyuralım!!

Resim: Pixelio

Uyku/suzluk:)

2009-08-19T12:09:00.005+02:00

Şöyle kocamaaaaan bir alan düşünün, düşündünüz mü, şimdi o alanın içine yüzbinlerce ayrı dilden konuşan, hiç ama hiç susmayan insanlar doldurun, doldurdunuz mu, hah işte o alan benim beynimin içinde.

Allahım 3-4 haftadır, gece gündüz dur durak bilmeden, hiç susmaksızın ayrı dilden konuşan bir sürü insanla dolu kafamın içi, ne yapsam susturamıyorum.

Hani birinin olsun ne dediğini anlasam, yok anlamıyorum ki, bilmediğim bir dilden anlatıp duruyorlar. Gece uykudan uyanıyorum, tabii her on-onbeş dakikada uyanılan uykuya uyku denirse, hâlâ kafamın içindekiler cümbür cemaat sohbetteler.

Susun bi ya, susun, susunda uyuyayım yaaa!!! Uykusuzluktan yıkılıp kalıcam bir yerlerde!!

Horrhrhhrhrrhhr, horrhrhrhhrhrhrh!!

Bu gün buralarda masasının başında uyuyan bir kadın görürseniz, lütfen bağırıp-çağırmadan, kornaya basmadan, iteleyip-kakalamadan, yumuşacık ve sakince uyandırmanız rica olunur!

Resim: Pixelio

Mimci geldi hanımmmm Mimciiiiii:)

2009-08-18T09:09:00.005+02:00

Sevgili arkadaşım Ufuk Çizgisi, hadi bakalım Belgin, bize En´lerini anlat demiş, kendisine çok teşekkür ediyor ve başlıyorum anlatmaya:)

En sevdiğin film:

Kızarmış Yeşil Domatesler
Çelik Manolyalar

Babam ve Oğlum

Ìzlemediyseniz muhakkak izleyin derim:)

En sevdiğin yönetmen:

Çağan Irmak

En sevdiğin kitap:

Harry Potter´in tüm serisi,
Kadın Papa Johanna
Adı: Aylin
Yeryüzü Çocukları (Ufff ne zor bir soru:)

En sevdiğin yazar:

Joanne K. Rowling, Jean Auel, Ayşe Kulin (bu böyle devam eder gider:)

En sevdiğin ressam:

Van Gogh, Monet vb.

En sevdiğim resim:

En sevdigim fotoğraf:

Çocuklarımın tüm Fotoğraflarını seviyorum:)

En sevdiğim fotoğraf sanatçısı:

Anne Geddes

En çok özlediğim insan:
Annem

Bu mimi Gülenime paslıyorum, anlatsın bakalım eli makaslım EN çok neleri seviyormuş:)

Resim 1

Resim 2

Kendimle konuşmalar*

2009-08-14T11:21:00.004+02:00

Yazasım yok (Yazdım)

Okuyasım yok (Okudum)

Yemek yapasım yok (ooo dünden yaptım bile)

Temizlik yapasım yok (belki birisi insafa gelirde yapar, (daha çooook beklersin Belgin sen))

Çamaşırları yıkayasım, asasım, ütüleyesim yok (çıplak gezmek istemiyosan yapıcaksın)

Televizyon bakasım hiç yok (Ìçim daralıyo bee)

Yiyesim yok (Yeme işte, zayıflarsın belki)

Ìçesim yok (aaaa işte bu olmadı, kızıcam ama haaa)

Daha başka bir şeyde yapasım yok:)
Uykusuzluktan mı, yorgunluktan mı, bezginlikten mi bilemedim,
bildiğim tek şey aklıma hiçbir şeyin gelmemesi:(
Şu yukarıdaki resimdeki gibi bir yatak bulup yatmalı, görünüşü
güzel ama rahat olduğundan pek emin değilim:)
Bu durumun ne kadar süreceğini de bilmiyorum…

Bekleyelim bakalım, elbet bir gün değişir:)

Not: *Yazı başlığını Mayadan çaldım:D

Tanıdık Dünyalar

2009-08-11T10:35:00.004+02:00

Kitaplar benim en yegane dostlarım, okumayı öğrendiğimden beri, her gün okumadan edemem. Almanya`ya geldikten sonra, yalnızlıktan, dil bilmemezliğin verdiği zorluklardan kurtulmak için olsa gerek, okuldayken bile her teneffüste burnumu kitapların içinden çıkarmazdım. Şimdiye kadar okuduğum kitapların sayısını dahi hatırlamıyorum.

Bu günlerde bir şeyin farkına vardım, ne zaman gerçek yaşam beni sıksa kendimi kitaplarımın içindeki dünyalara atıyorum. Ama bunlar yeni kitaplar değil, severek okuduğum, bildiğim dünyalara atıyorum kendimi. O kitabın içindeki dünya, sevdiğim ve sonucunun iyi bittiğini bildiğim bir dünya. Kahramanları ise, beni sarıp sarmalayan eski dostlar.

Şimdilerde yine, Harry Potter, Midye Arayıcıları, Yeryüzü çocukları gibi defalarca severek okuduğum kitapların içindeki dünyalara kaçıyorum ben. Bir koca karton okunmamış kitaplarım olsa da, benim yeni dünyalara açılmaya cesaretim yok bu sıralar.

Bu durum normal mi, yoksa ben mi arızalıyım (sanki arızalı olduğunu bilmiyorsun Belgin, hııh) , bilemedim:) Merak ediyorum, bazen sizede olurmu böyle?

Resim: Pixelio

YANDIK

2009-08-09T13:06:00.004+02:00

Geçen hafta tatilden sonra işbaşı yaptığımda öğrendimki, onalti yıldır çalıştığım şirketin, orada yönetici olarak görev yapan hissedarlarından biri on yıldır şirketi dolandırıyormuş. Dünyadaki ekonomik krizinde etkisiyle şirket gelirimizin düşmesiyle mal aldığımız firmalara ödeme yapılmayınca her şey meydana çıkmış. Şimdi firmamız iflas etmiş durumda, şirketin şimdilik bilinen açığı tam üçbuçuk milyon Euro.

Firmamız Cuma günü mahkemeye Müflis (Insolvenz) davası açtı, eğer dava yürürlüğe girerse üç ay daha aylığımızı alabileceğiz, yok yürürlüğe girmezde, savcılık firmayı kapatırsa o günden itibaren işsisiz. Tek umudumuz davanın yürürlüğe girmesi ve firmamıza bir alıcı bulunması.

Aslında firma iyi iş yapan ve yaptığı işten para kazanabilen bir firma, umarım bir alıcı bulunur ve firmamız kurtulur. Yoksa yüze yakın insan işsiz kalıcaz, bu zamanda iş bulmakta çok zor, bulsak bile şimdiki aylığımızın ancak yarısını kazanabiliriz. Firmaların çoğu işçi almıyor (kiralık işçiler kullanıyorlar), ya da alsa bile çok ucuza getirmeye çalışıyorlar. Bizler benim buradan aldığım aylıkla kıt kanaat geçiniyorduk, işsiz kalırsam, işsizlik parasıyla ve ya daha düşük bir aylıkla yeni iş bulursam o zaman nasıl geçineceğimizi bilmiyorum.

Bir soysuzun yüzünden düştüğümüz hallere bak. Böyle yapanlar nasıl rahat yatabiliyorlar anlamıyorum. Bu kadar insanın ekmeğiyle oynamak nasıl bir insanlık anlayışı onu da anlamiyorum.

Íşsizlik çok zor, hele birde geçindirmek zorunda olduğun bir ailen varsa….

Allah yardımcımız olsun!! Ínşallah kurtulur firmamız!!

Resim: Pixelio

Kampanya

2009-08-06T14:55:00.005+02:00

Birmilyonkalem yine kolları sıvadı ve fakir çocuklara yardım amacıyla „Bir defter bir kalem“ adı altında yeni bir kampanya başlattı.

Bir defter bir kalem kampanyamıza sizde katılın.

Çocuklarımızın geleceğini güzelleştirmekte, yüzlerini güldürmekte bize yardımcı olun.

Cesaret

2009-08-05T08:45:00.005+02:00

Öyküm beni Mimlemis, anlat bakalım Belgincim, sence CESARET ne demiş. Kırarmıyım hiç güzel gözlümü:)

Cesaret deyince aklıma ilk gelen şey çocuk sahibi olmak, hele hele bu zamanda çocuk yetiştirmek çok büyük cesaret istiyor. Onları tüm pisliklerden korumak, kollamak büyük cesaret ister, bu söylediklerim anne-babalığı tam anlamıyla yapanlar için geçerli, yoksa erkekliğini ve ya kadınlığını ispatlamak için, herkesin var bizimde olsun diye sadece herkesin olduğu için çocuğa heves edenler için geçerli değil.

Çocukların yetiştiğinde, onları kendi hayatlarını, hayallerini, kendi yollarını bulmaları için kanatlandırmaktır cesaret. Bir anne baba için ne zor bir durumdur, ne kadar çok cesaret ister, içimizde çocuk sahibi olanlar bilir ne demek istediğimi. Onları ilk defa yalnız başlarına köşedeki Bakkala göndermek bile büyük cesaret ister.

Aşık olmak, birini sevmek, onun için her fedakârlığa katlanmak cesaret ister. Allahtan aşık olduğumuzda bedenimiz öyle güzel bir hormoncocktaili salgılıyor ki, onun etkisiyle herşeye cesaret edebiliyoruz:)

Karşılık beklemeden sevebilmektir cesaret.

Hayatında hiç görmediğin, dilini, dinini bilmediğin yabancı bir ülkeye çalışmaya gitmektir cesaret. Ailenin, çocuklarının geleceği için, onların ayrılığına, hasretine katlanmak, kendi hayatından vazgeçmektir cesaret.

Sürü sağa giderken, doğru bildiğin için sola gitmek cesaret ister. Herkesin içinde kendi doğrularını savunmaktır cesaret.

Türkiyede trafiğe çıkmak cesaret ister (bu cesareti daha kendimde bulamadım):)

ÌNSAN gibi ÌNSAN olmak, ÌNSAN gibi yaşamaktır en büyük cesaret isteyen şey.

Resim: Pixelio (Bu resmide özellikle koydum, bu sıcaklarda biraz serinletsin diye:)

Punchinello

2009-08-04T10:53:00.004+02:00

Wemmicksler bir orman halkıdır. Herbireri Eli isminde bir Marangoz tarafından yapılmıstır. Eli`nin Atölyesi bir tepenin üstündedir, Wemmickslerin yaşadığı köyde bu tepenin eteklerindedir.

Wemmickslerin hiçbiri diğerine benzemez, kimisinin burnu büyük, kimisinin gözleri, kimisi uzun, kimisi kısadır. Kimisinin Şapkası var, kimisinin Mantosu. Benzer yanları ise, hepsini Eli´nin yapmış olması, odundan yapılmış olmaları ve aynı köyde birlikte yaşıyor olmaları.

Wemmicksler her gün aynı şeyi yapıyorlar: Birbirlerine Etiket yapıştırıyorlar. Her Wemmickste bir kutu altın yıldızlı, bir kutuda gri puntolu etiket var. Köyün bütün sokaklarında birbirine Etiket yapıştıran Wemmickslere rastlamak mümkün.

Odunları pürüzsüz, boyaları canlı ve güzel olanlara altın yıldızlı etiketler, odunu pürüzlü, boyaları dökülmüş, çizilmiş olanlara ise gri puntolu etiket yapıştırıyorlar. Yetenekli olanlar, mesela bir kutunun üstünden atlayabilenler, bir çubuğu başlarının üzerinde tutabilenler, şarkı söyleyebilenlere herkes altın yıldızlı etiketler yapıştırıyordu. Bazılarına altın yıldızlı etiket yapıştırıldıkça daha çok etiket almak için hemen yeni birşeyler yapmaya başlıyorlardı.

Bazılarınınsa hiçbir yeteneği yoktu, bunlaraysa herkes gri puntolu etiket yapıştırıyordu. Ìşte Punchinelloda bunlardan biriydi. Onlar gibi hoplamaya çalışıyordu ama düşüyordu, düşünce diğerleri etrafına toplanıp ona gri etiketi yapıştırıyorlardı. Düştüğü zaman odunu çiziliyor, çizilincede diğerlerinden daha çok etiket alıyordu, neden düştüğünü anlatmaya çalışırken, aptalca şeyler söylüyor ve böylece daha çok etiket alıyordu. Bir zaman sonra Punchinellonun o kadar çok gri puntoları vardı ki, dışarı çıkarsam belki aptalca bir şey yaparım korkusuyla artık evden dışarı çıkamaz olmuştu. Dışarı çıktığında ise onun bir çok gri puntolu etiketi olduğunu görenler, ona sebepsizce gri etiket yapıştırır olmuşlardı.

“Onun o kadar çok gri puntolu etiketi var ki, o iyi bir Wemmicks değil!” diyordu diğer Wemmicksler. Punchinello`da onlara inanmaya: “Ben iyi bir Wemmicks değilim!” demeye başlamıştı. Artık dışarıya çıktığı zamanlar, zamanını kendi gibi gri etiketli diğer Wemmickslerle geçirmeye başlamıştı.

Günlerden bir gün Punchinello, Lulia adlı kızla tanıştı, Lulianın üzerinde ne altın yıldızlı, ne de gri puntolu etiket vardı. “Bende onun gibi olmak istiyorum!” dedi Punchinello. “Başkalarının bana etiket yapıştırmasını istemiyorum.”. Lulia´ya, bunu nasıl başardığını soru, Lulia`da: “Bu çok basit, ben her gün Eli`yi ziyaret ediyorum!”

“Eli?”

“Evet, Eli, ben onu her gün atölyesinde ziyaret ediyorum.”

“Neden?”

“Bunu neden kendin bulmuyorsun, bak Atölyesi işte şu gördüğün tepenin başında!”, Lulia bunu
söyledikten sonra, dönüp gitti.

Punchinello: “Ama o belki beni görmek istemez!” diye bağırdı Lulianın arkasından, ama Lulia bunu duymadı.

Punchinello eve gidip, pencerenin önüne oturdu, sokakta durmadan biribirine etiket yapıştıran Wemmicksleri izledi: “Bu hiç iyi bir şey değil!” diye düşündü ve Eli´ye gitmeye karar verdi.

Hemen tepeye doğru yola çıktı. Atölyenin kapısından içeriye girince, orada gördüğü aletlerin büyüklüğünden korktu, tam dönüp geri gidecekken ismini çağıran bir ses duydu: “Punchinello?”, bu ses derin ve şefkatlıydi, Punchinello olduğu yerde donup kaldı.

“Punchinello! Seni görmek ne güzel. Dur, sana şöyle bir bakayım!“ Punchinello yavaşça döndü, karşısında heybetli bir adam duruyordu: “Sen beni nerden tanıyorsun, benim adımı nerden biliyorsun?” diye sordu çekinerek.

“Tanımazmıyım hiç, seni ben yaptım.” Eli eğilip onu aldı ve masanın üzerine oturttu. “Hmmm”, diye homurdandı, Punchinello´nun üzerindeki etiketleri görünce. “Görünüşe bakılırsa sana yeterince kötü etiket yapıştırmışlar.” dedi.

“Ben istemedim Eli, iyi olmak için inan o kadar uğraştım.”

„Benim önümde kendini savunmana gerek yok, benim için diğer Wemmickslerin ne düşündüğü hiç önemli değil.“

„Gerçekten mi?“

„Evet, senin içinde önemli olmamalı, onlar kim ki başkalarına altın yıldız ve ya gri puntolu etiketler yapıştırıyorlar? Onlarda senin gibi Wemmicksler, onların senin hakkında ne düşündükleri hiç önemli değil, benim ne düşündüğüm önemli, bense senin çok özel biri olduğunu düşünüyorum!“

Punchinello gülmeye başladı. „Ben mi, ben nasıl özel biri olabilirim ki, hızlı koşamıyorum, yüksek hoplayamıyorum, boyam dökülüyor, benim nerem özel?“

Eli ellerini yavaşça Punchinellonun omuzlarına koydu ve yumuşacık bir sesle: „ Çünkü sen benimsin ve benim için çok önemlisin!“ Punchinello`ya şimdiye kadar kimse böyle bakmamıştı, Punchinello ne söyliyeceğini şaşırdı.

„Her gün senin gelmeni bekledim.“ dedi Eli.

„Ben etiketsiz biriyle tanıştım, onun için geldim.”

„Biliyorum, bana anlattı.“

„Etiketler onun üzerinde niye durmuyor?“

„O istemediği için, onun için diğerlerinin düşünceleri önemli olmadığı, o sadece benim düşüncelerimi önemsediği için etiketler onun üzerine yapışmıyor. Biliyormusun, sen istemezsen, hiç bir etiket üzerine yapışamaz!“

„Nasıl?“

„Etiketler sen onları önemsersen üzerine yapışır. Sen benim sevgimden emin oldukça, etiketleri önemsemen azalır.“

„Doğru anladığımı zannetmiyorum ama…“

„Beni anlaman için zamana gerek var, bir gün anlıyacaksın, o gün gelene kadar, sen her gün beni ziyaret etmeye devam et. Et ki sana seni ne kadar sevdiğimi ve benim için ne kadar önemli olduğunu hatırlatayım."

Eli Punchinello`yu kaldırarak yere bıraktı.

„Ne kadar özel biri olduğunu hatırla, bil ki seni ben yaptım ve ben hata yapmam!“

Punchinello bu sözleri dinlerken, aklından: „Galiba gerçekten böyle düşünüyor!“ diye geçirdi, aklından böyle geçirir, geçirmez üzerindeki etiketlerden biri yere düştü.

Max Lucado

Resim: Pixelio

BEN

2009-08-01T10:16:00.008+02:00

Bu gün kalem küçük cadıda:)

"Rengarenk parçalar, BENim hatıralarımdan oluşan, KIRMIZI, SARI renkler, MAVIYLE karışık. Seviyorum maviyi, bana gökyüzünün sonsuzluğunu hatırlattığı için.

Kırmızıysa BENim için en güzeller gülleri canlandıriyor. Sarı – Güneş gibi. Kendime bakıyorum ZAMANIN aynasında – pırıl pırıl bir GÜNEŞ, her gün doğan, SICAKLIK, SEVINÇ ve HAYAT hediye eden, işte bu BENim.

Gözümü kapatıyorum ve içimin en derinlerindeki YOLU arıyorum, BENi başka zamanlara götüren….. Birden kendimi karanlık bir odaya kapatılmış bir Tuvalin önünde buluyorum. Yaşanmışlığımın rüzgarı geliyor üstüme, onun kanatlarında annemi, babamı ve ablamı görüyorum, ablamın kucağında küçük bir bebek – bu BENim. O geçmiş ZAMANI hatırlamıyorum, sanki biri onu benim içimden kovalamış…

Başka ZAMANIN kapıları bekliyor BENi. Gün be gün, Yıl be Yıl onları yeniden keşfedeceğim ve onları uzun bir ZAMAN sonra, onları hayatımın en güzel hatıraları olarak hatırlayarak kapatacağım kapıları.

Beni BENe götüren bir çok YOL var. BENim arkamda bütün BENliğim saklı: HAYALLERIM, DILEKLERIM, GÜLMEK ve AĞLAMAK, YAŞAMAK ve UNUTMAK ve yaşamımın ZAMANI.

BEN gibi bir BEN daha yok bu hayatta.

Benim BENim eşsiz!!"

Resim: Pixelio

Yeşil Biber

2009-07-31T00:44:00.003+02:00

Onüç, ondört yaşlarındayım, annem babam ve ben yemek yiyoruz. Babam yemeğin yanında yeşil biber yiyor, mevsimlerden yaz olmalı, çünkü o zamanlar buralarda biber, patlıcan, kabak bulmak şimdiki gibi pek kolay değil. Almanlar bu sebzeleri yabancılar sayesinde daha yeni yeni tanıyorlar.

Babama biberin acımı, tatlımı olduğunu soruyorum, o da tatlı olduğunu söylüyor, bunun üzerine uzanıp biberinden bir isırık alıyorum, daha lokmamı çiğnemeye fırsat kalmadan, yüzüme şiddetli bir tokat iniyor, ne olduğumu şaşırıyorum, ama ağlamayada korkuyorum, çünkü biliyorum ki ağlarsam, daha beter dayak yiyeceğim. Lokmam ve akıtamadığım göz yaşlarım boğazıma düğümleniyor, ne kadar yutmaya çalışsamda olmuyor. Zorla yutkunduğumu gören annem, babama şimdi durduk yerde ne diye bana vurduğunu soruyor, babamın cevabıysa: „O biber benim kısmetimdi, ne hakla kısmetimi elimden alıyor?“ oluyor.

Bu akşamki olduğu gibi, ne zaman yemeğin yanında yeşil biber yiyen birini görsem, yanağım yanar, dişim sızlar, yüreğim kanar.

O zamanki biber acı değildi ama, yüzüme inen o tokat, bunca zaman sonra olsa bile, daha hâlâ canımı acıtır…

Resim: Pixelio

Heybeli Çorba

2009-07-29T07:25:00.004+02:00

Eskiden, yani Ninemin zamanında insanlar şimdiki gibi öyle sık sık çarşıya, pazara gitmezlermiş. Pazara gidincede her şeyi pazardan almazlarmış, pazardan sadece kendilerinin yapamadıkları, tarlalarında, bahçelerinde yetiştiremedikleri, mesela şeker, pirinç, çay, kahve, tuz gibi ihtiyaçlarını alırlarmış.

O zamanlar hemen hemen hiç kimsede araba olmadığı için, imkanı olanlar at arabalarıyla, atla, eşşekle ve ya yürüyerek giderlermiş pazara. Giderken yanlarında aldıklarını koymak için file, kese, çuval, ama genellikle heybe götürürlermiş. Íşte aldıkları malzemeleri eve getirirken, bazen kese delik olduğu için ve ya ağzı iyi kapanmadığı için bu malzemelerden bazıları heybenin içine dökülürmüş.

Her şey şimdiki kadar bol olmadığı için tutumlu ev hanımları bu dökülen malzemeleri ziyan etmemek için bu malzemelerden yemekler uydururlarmış, işte Heybeli çorbada onlardan biri:)

Malzemeler:

1-2 yemek kaşığı tereyağı

1 soğan

1 yemek kaşığı Salça

2 çay bardağı kırmızı Mercimek

½ çay bardağı pirinç

½ çay bardağı bulgur

1 su bardağı kadar haşlanmış kuru börülce

1-2 kurutulmuş acı biber

5-6 su bardağı su (tavuk suyu ve ya et suyuda olabilir)

Yapılışı:

Tereyağı tencereye konulur, incecik yemeklik doğranmış soğan eklenir ve kavrulur. Soğanlar pembeleşince, salça eklenir ve kavrulur.

Arkasından, yıkanmış Mercimek, Pirinç ve Bulgur eklenir, onlarda biraz kavrulur. Üzerine 5-6 bardak su ve kuru biberler eklenir ve kaynamaya bırakılır. Çorbayı ocaktan indirmeden 5-10 dakika önce, haşlanmış börülceler eklenir. Sonra tencerenin altı kapatılır ve biraz dinlenmeye bırakılır.

Not: Şimdi bu sıcak yaz gününde bu çorbada nerden çıktı dediğinizi duyar gibiyim, ne bileyim ben, buralarda Kasım-Aralık gibi karanlık ve yağışlı bir hava olduğu için canım istedi belkide, ya da ninemin bu çorbayı bize pişirdiği çocukluğum aklıma geldiği için böyle bir şey çıktı ortaya. Zaten sünger gibi olan beynimden başka bir şey beklenemezdi öyle değil mi:)

Resim: Pixelio

Sünger

2009-07-27T13:27:00.003+02:00

Neler hissettiğimi,

neler düşündüğümü,

kendim bile bilmiyorum,

kendim bile anlamıyorum,

düşünüyormuyum onu da bilmiyorum,

kafamın içinde sanki beyin yok,

beyin yerine kuru bir sünger var,

hiçbir şey almıyor,

hiçbir şey düşünemiyor,

hiçbir şey anlamıyor,

hiçbir şey hissetmiyor!!

Her söylenene ağlayan,

her bakışa alınan,

kuru buluttan nem kapan,

öylesine kuru bir sünger işte kafamın içindeki…

Resim: Pixelio

Kapalı kapılar

2009-07-25T12:36:00.002+02:00

Neden kapattın kapıları?

Neden indirdin kepenkleri?

Nedir seni rahatsız eden?

Ağaçta cıvıldayan kuşların sesi mi?

Sokaktan gelen ağlayan çocuk sesi mi?

Yoksa karşı komşunun balkonundan gelen

Tabak, kaşık tıkırtısı mı?

Nedir seni içine kapanmaya zorlayan?

Bütün yıl çalıştıktan sonra, yaz gelince,

Türkiyeye gidip, hasret giderememek mi?

Sevdiklerini görüp, onlara sarılamamak mı?

Ínsanların, sevdiklerinin vefasızlığımı?

Ya da şu bir türlü üstünden atamadığın,

Yalnızlık duygusumu seni böyle yapan?

Kapatma kapıları, aç kepenkleri!

Al içeriye kuş cıvıltılarını!

Çocuk ağlamalarını, tabak kaşık tıkırtılarını,

Kapıları kapatarak dışarıda bırakmak istediklerin,

Hayatın ta kendisi çünkü, al hayatı içeriye, vazgeçme ondan!

At içinden hüzünü ve yalnızlık duygusunu!

Yalnız değilsin…

Hasreti ne yapmalı mı, işte bu soruna bir cevabım yok….

Not: Bu yazı Öykü Atölyesi, Fotoğrafın Dili çalışması için yazılmıştır.

Teşekkür

2009-07-23T22:42:00.002+02:00

Can dostlarım, kardeşlerim, ilginizle, sevginizle, dostluğunuzla, uzattığınız ellerinizle bana ne kadar yardım ettiğinizin, yaşama gücü verdiğinizin farkındasınız mutlaka. Buraya bıraktığınız yorumlarınızı ağlayarak okudum.

Bu kadar dostlarım olduğunu, bu kadar sevenim olduğunu tahmin etmiyordum. Bu zamanda, hiç tanımadığı birine karşılık beklemeden sevgi verebilen, ilgi gösterebilen bu kadar insanın olması beni inanılmaz mutlu ediyor. Mailleriyle, telefonlarıyla beni yalnız bırakmıyan, arayan-soran arkadaşlarıma minnettarım.

Herşey için hepinize çok teşekkür ediyorum. Bu hastalıktan tez günde kurtulursam, inanın bunda sizlerin payı çok büyüktür.

Önerdiğiniz yöntemleri yapmaya çalışacağım, ilaçlarımı kullanmaya başladım.

Sevgili Absalom, yardım teklifin için çok teşekkürler, ama ne yazık ki yurt dışındayım. Burada daha önce tedavi gördüğüm Doktoruma gidicem. Yinede çok teşekkür ediyorum.

Sizlerin hakkını nasıl ödeyebilirim, onu da bilmiyorum, elimden sadece teşekkür etmek geliyor.

Çok çok sağolun.

Hepinizi çok seviyorum.

Bu çiçeklerde size benden küçük bir hediye olsun:)

Yarış

2009-07-23T12:01:00.003+02:00

Kim kazanacak bu yarışı?

Aydınlık mı, karanlık mı?

Nasıl bir insanım ben?

Ìyimiyim, kötümüyüm?

Dostmuyum, düşmanmıyım?

Hayalmiyim, gerçekmiyim?

Varla yok arasında gezen gölgemiyim?

Nasıl bir insanım ben?

Ínsanmıyım?

Resim: Pixelio

Sevgi

2009-07-22T10:28:00.005+02:00

Kendisine iyi geceler demek için gelen annesinin yüzünden ve sesinden rahatsız olduğunu anlayan çocuk sorar:

„Anne şekerinmi düştü, yoksa şekerinmi yükseldi?“

„Şekerim yükselmiş“

„Yüksek şekerin çaresi ne?“

"Bol bol su içmek ve yürümek!“

“Şimdi yürüyüşe gidemiyeceğine göre, ben sana başka ilaç vereyim!”

Kollarını annesinin boynuna dolar ve yanağına bir öpücük kondurur.

“Annecim SEVGÌ herşeyin ilacıdır!“

Gerçekten SEVGÍ herşeyin ilacımıdır?